ΦΦΦ

ΦΦΦ

Ręką marnego fotografa historia spisana, a oparta o doświadczenia własne i relacje osób, które w niej czynny udział wzięły i na ekran komputera spozierały krytycznym okiem uczestników wydarzeń gdym to wystukiwał w noce letnie.

Michal Bernolák

Slajd 1
Gdzie Oldrich się męczy, Marketa jest aniołem, a Michalowi jest wesoło.

— Bogowie! — Marketa jęknęła i oparła się o sklepowy regał. — Oldrich, jesteś gorszy niż jakakolwiek znana mi kobieta! Zaręczam ci, że już nigdy, ale to absolutnie nigdy, nie pójdę już z tobą na zakupy! Zwłaszcza takie pod znakiem „bo ja muszę prezent kupić”! — Ostatnie dwa zdania wyrzuciła z siebie na jednym wdechu.
Oldrich skulił się w sobie, a przynajmniej zrobił ze sobą coś, co skuleniem miało zaowocować, ale w wykonaniu mężczyzny o wzroście niemal dwóch metrów wyglądało zabawnie.
— No i nie patrz na mnie wzrokiem skatowanego królićka, bo to mnie nie rusza. — Wzruszyła ramionami. — Bolą mnie nogi, bolą mnie plecy, boli mnie głowa i potrzeba mi na to remedium zwanego kawą z syropem brzoskwiniowym, bitą śmietaną i kawałkami czekolady na wierzchu. Kawą, która ty mi teraz postawisz, zrozumiano?
Głos Markety dawał do zrozumienia, że jakiekolwiek sprzeciwy dostaną natychmiastowy one–way ticket do piekła. Oldrich znał ją jeszcze z lat studenckich i był to czas aż nadto długi, aby zdążył się nauczyć, kiedy należy trzymać język za zębami i grzecznie robić co każą. Sam zresztą zaczynał być już tym wszystkim zmęczony. Kupowanie prezentów było ostatnią pozycją na liście rzeczy, jakie chętnie robiłby we wtorkowe popołudnie. A lista ta była długa, bo Oldrich jest, był i pewnikiem na wieki już pozostanie wariatem z milionem pomysłów na sekundę. Problemem w jego przypadku, jest niemal całkowity brak jednostki decyzyjnej w jego głowie. Znaczy się, pewnikiem coś tam jest, ale rzadko działa tak, jak powinno.
— Gdzie chciałabyś tę kawę? — zapytał cicho świadomy albo półświadomy, że zamiast pytać powinien ją po prostu gdzieś zaprowadzić.
— Gdziekolwiek — rzuciła. — Chodź — dodała i pociągnęła go za rękaw kurtki.
Rzecz jasna Oldrich nie zaprotestował. Niczym potulna psina poszedł, gdzie mu kazali. Ludzka rzeka płynąca alejkami centrum handlowego rozstępowała się przed nimi niczym morze Czerwone i tylko trudno było postronnemu obserwatorowi zadecydować, czy to zasługa postury Oldricha, czy zdeterminowania Markety.

— Oldrich, wytłumacz ty mi, czemu ci się nie podoba pomysł kupienia twojej mamie tego pudełka? Sam powiedziałeś, że biżuterię trzyma w szufladzie w plastikowym koszyczku ze sklepu z AGD. Czerwonym, brzydkim…
— No, ale.... Je nie wiem — mruknął w kubek latte. — Ma je od lat, więc gdyby chciała mieć takie pudełko, to by je już sobie kupiła. Może jej tak wygodnie?
— Ma je przez zasiedzenie raczej — westchnęła nieco do siebie kobieta. — W garbate aniołki nie uwierzę, że ona je po prostu tak lubi!
— No ale, ja chciałem coś takiego, no... Ten...
Jęknęła.
— Zaufasz ty mi? — zapytała, patrząc na niego uważnie ponad krawędzią kubka.
— Noooo... — Wahanie w jego głosie usłyszałoby na Marsie, gdyby był tam ktokolwiek zainteresowany rozterkami Oldricha Jasenskýego.
— To kup to cholerne pudełko, które widzieliśmy dobre pięć godzin temu — powiedziała ze spokojem bomby przed wybuchem. — Potem pójdź do usługówki na wprost i niech ci to ładnie zapakują. Bonusowo kup jeszcze butelkę wina i wsio.
Oldrich zmarszczył brwi. W jego oczach widać było jak sześcian decyzyjny w jego głowie bardzo usilnie stara się dokonać obrotu, ale ma z tym problemy.
— No... no —
W słowo wpadła mu Vondráčková wraz z piosenką, która Markecie służyła za dzwonek telefonu. Cokolwiek chciał Oldrich powiedzieć na zawsze już miało pozostać milczeniem. Kobieta zaś przez chwilę ilustrowała klasyczny przypadek „kryzysu damskiej torebki”. Nim odnalazła komórkę zdążyła wyciągnąć na stół kalendarz, kilka kosmetyków, kluczyki do auta, nawigację GPS i kilka innych drobiazgów, których przeznaczenia Oldrich wolał nie dociekać.
— Marketa Nestrilová... Co? Ana, ale ja za bardzo nie mogę... No rozumiem, rozumiem, ale... Kiedykolwiek? Dobrze. Na osiemnastą, tak? Wiem, wiem. Jestem aniołem nie musisz mi tego mówić, bo z wrażenia rozłożę skrzydełka i jeszcze postrącam nimi kubki z sąsiednich stolików. W kawiarni. No. Dobrze. Pa.
Rozłączyła się i westchnęła ciężko.
— Lipa. Koleżanka właśnie wybłagała, abym ją zastąpiła dziś na dyżurze. Muszę, więc zmykać.
— Oj.
— No właśnie oj. Chodź. Podrzucę cię po to pudełko. I tak mam po drodze do szpitala.

— No i tak to było — zakończył swoją opowieść Oldrich.
Pociągnął łyk piwa z butelki i zamknął oczy pozwalając ciszy trwać. A autor, drogi czytelniku, nie byłby sobą, jakby mu w tej kontemplacji niczego nie przeszkodził. Zamyślony Oldrich jest wielce niepokojącym widokiem.
— Sam żeś jest sobie winien — odezwałem się. — Trzeba było tak kombinować, jak koń pod górkę?
— No...
— Zaraz cię walnę! Jeszcze jedno „no”, a odwiedzisz Marketę na tym dyżurze w roli pacjenta! Jak ja cię potem cytować będę, to mi się czytelnik doczepi do powtórzeń! — zaprotestowałem nie wiedząc jeszcze, że faktycznie spróbuję naszą przygodę opisać.
Oldrich chciał coś powiedzieć, ale ugryzł się w język i zrobił jedynie karpika, co pozwala mi sądzić, iż było to jedynie kolejne „no”. To taki no–Man. Chwilami nie wiem, jak mu się udało studia skończyć. Nasz magister inżynier Oldrich Jasenský chyba zaliczał głównie pisemnie.
— Ale prezent już masz, to się ciesz. Pozostało ci jedynie odbębnić family meeting.
— Ty też jesteś zaproszony — przypomniał mi, szuja jedna.
— Na szczęście mnie tam nie znają od lat dziecięcych, toteż nie będę musiał za siebie oczami świecić.
— Jaka szkoda, takie historie nie zostaną opowiedziane. Niepowetowana strata — odgryzł się.
— Tak. Nie utwierdzą się twoje ciotki i wujkowie w przekonaniu, że ani chybi cię w szpitalu podmienili — sparowałem i nim wbił się we mnie sztylet oldrichowej riposty oddaliłem się do kuchni po piwo dla siebie.
Butelki chłodziły się na zaokiennym parapecie ku ogólnemu wzburzeniu naszych sąsiadek w wieku poprodukcyjnym i naszej wielkiej radości. W przelocie porwałem jeszcze z lodówki kilka plasterków sera i parówki — trzeba było je w końcu zjeść, bo lada dzień zaczęłyby zakładać związek zawodowy zapomnianego jedzenia.
Urodziny mamy Oldricha były imprezą rodzinną w pełnym tego zwrotu znaczeniu. Gargantuiczny spęd co najmniej jednej trzeciej części ich żyjącego drzewa genologicznego. Z racji tego, że poza tą okazją poszczególne elementy stosunków często ze sobą nie utrzymywały, to przy stole poza polityką, chorobami i pogodą pojawiał się temat wspominek i jakoś tym najmłodszym obrywało się najbardziej. Marketa, jako najbardziej medycznie oświecona część naszego trio, próbowała nam kiedyś wyjaśnić, jak to się dzieje, że starsi ludzie lepiej pamiętają co robili trzydzieści lat temu niż co mieli wczoraj na śniadanie, ale okazaliśmy nad podziw oporni na wiedzę. Faktem pozostawało, że Oldrich pomimo swoich niemal trzydziestu lat wciąż się w rozmowach o najmłodszych pojawiał. Zawsze był kreatywny, więc nic dziwnego, że się rodzinie w pamięci wyrył na długie lata. Zaś wasz uniżony sługa – autor – był w tym wszystkim swoistym bonusem. Po prostu mama Oldricha bardzo mnie lubiła.
— No na pewno mnie podmienili! — żachnął się, gdy wróciłem do salonu. — Bo ja się tam do niektórych z nich nawet przyznawać nie chcę!
Roześmiałem się i po raz enty od początku mojej znajomości z Oldrichem ucieszyłem się w duchu, że znaczna część mojej rodziny mieszka daleko od Pragi w pięknych słowackich górach i, w dodatku, nie praktykuje takich wielkich spędów chyba że na większe święta. No i jakoś mniej się rozmnażaliśmy niż Jasenscy i spółka. Poza tym moja rodzina jest dziwna. Czasami mam wrażenie, że Oldrich pasowałby do niej lepiej niż ja. Może faktycznie nas podmienili? Kto wie, co ci Czesi robili za Czechosłowacji?