Szczera krytyka nie tylko na temat błędów, ale i treści mile widziana.


Biegłam coraz szybciej, usilnie starając się zostawić za sobą całą moją przeszłość. Wszystkie wspomnienia tak ukochane, a jednocześnie znienawidzone, bo tak bolesne. Każdy szczegół, rzecz i dźwięk, który przypomniał mi o stracie najważniejszych dla mnie osób.
Jak przez mgłę pamiętałam rozmowę z policjantami. Później był tylko lament mojej ukochanej babci i ciemność. Zupełnie taka jak teraz, lecz bardziej przerażająca. Krople deszczu mieszały się z moimi łzami, tworząc idealną kompozycję. Przemoczone doszczętnie ubranie przyklejało się do mojego rozgrzanego biegiem ciała. Kiedy wyczerpana upadłam na kolana nie czułam bólu, choć ze świeżych ran spływała już ciepła, gęsta krew. Łapczywie łapałam powietrze, gdyż oddech przez zmęczenie stał się nierówny i płytki. Przymknęłam powieki i zobaczyłam przed oczami ciemne plamy. Ze wszystkich sił starałam się nie zemdleć, byle dotrzeć do celu, który był już zaledwie na wyciągnięcie ręki. W głowie słyszałam słowa, których nie chciałam słyszeć już nigdy więcej. Z trudem podniosłam się z ziemi otwierając oczy. Noc rozświetlały latarnie prowadzące do Wierzy Krzywoustego. Otworzyłam ciężkie drzwi i znalazłam się w środku. Zimno bijące od ścian było wprost nie do zniesienia. Ocierając mokre policzki, stawiałam kolejne kroki po kamiennych schodach. Nie widziałam niczego przed sobą ani za sobą, szłam na oślep, zupełnie pogodzona z przeznaczeniem. Bo w końcu to od niego miało zależeć czy upadnę. I nie ważne czy będę stawiała kroki ostrożnie czy też nie. Więc godzę się z nim tak, jak kazali mi zrobić wszyscy. Godzę się ze śmiercią moich rodziców, bo tak miało być, bo nie mogło być inaczej. Z bijącym co raz szybciej sercem znalazłam się na samej górze. Miliony kolorowych świateł majaczyły w oddali, rozświetlając ciemność. Ten widok zapierał dech w piersiach. Choć widziałam go już tyle razy, to za każdym byłam zauroczona jego innością i niezwykłością. Podeszłam bliżej barierki, wypełniając łapczywie płuca zimnym powietrzem. Świadomie dopuściłam do siebie myśli, uczucia i wspomnienia z mojego dzieciństwa. Jak fala podpływały do mnie, delikatnie muskając mój umysł.
Widziałam siebie szczęśliwą w objęciach rudowłosej kobiety o gęstych puklach,
spływających kaskadami na ramiona. Mojego kochanego tatę z aparatem w ręku, nawołującego do uśmiechu. To była jedna z naszych niedzielnych wycieczek. Ostania, jak się później okazało. Słuchałyśmy z mamą legendy. Opowiadała, jak to właśnie na tym wzgórzu Krzywousty zabił pięknego jelenia, skąd wzięła się nazwa miasta, w którym mieszkamy. Widziałam to wszystko, słyszałam i z całych sił pragnęłam, by tamte chwile wróciły, a rzeczywistość, jaka mnie teraz otacza, okazała się jedynie koszmarem z którego zaraz się zbudzę słysząc ciepły głos mojego ojca, budzący mnie jak każdego tygodnia do szkoły.
Westchnęłam głęboko. To było nasze miejsce i na zawsze tak już pozostanie. Będę tu wracać każdego roku, miesiąca i tygodnia. By pamiętać o nich. By nigdy nie zapomnieć.
-Obiecuję- szepnęłam uśmiechając się smutno, czując jak po policzku spływała jedna samotna łza kończąca swój żywot na chłodnej posadce.

Tekst jest typowy, a jednak szczególnie mi się spodobał. Nie zauważyłam żadnych szczególnych błędów, ale nigdy ich nie zauważam, więc to żadna nowość , tekst jest spójny, naprawdę wczułam się w sytuacje bohaterki i razem z nią przeżywałam te chwile. Na pewno są jakieś tam 'byki', ale serio jestem w tym kiepska.

Pozdrawiam,
Canossa.

"Godzę się ze śmiercią moich rodziców." [...] " słysząc ciepły głos mojego ojca." - nie rozumiem, skoro rodzice zmarli lub (zginęli) w jaki sposób mógł ją obudzić ojciec?
" Więc godzę się z nim tak." - nie zaczynamy zdania od "więc".
Po za tym nie mam żadnych zastrzeżeń, chociaż nie było spycjalnie powalające, ale z drugiej strony nie takie złe.

---

(lub zginęli) - przepraszam za błąd. :-)

Zachęcam do zerknięcia w regulamin.

Jeśli to dla Claire, to chyba wtedy jeszcze nie było tego pktu.

109 641

Wow. W takim razie jest całkiem nowy xD

Nowy Regulamin wszedł w życie około połowy października dopiero.

109 641

I widzisz giuseppe, dlatego ja nie staram się wyłapywać błędów coby nie wyjść na głąba, a komentuje tylko fabularne aspekty opka. Tobie również to proponuje.
Co do samej treści mam mieszane uczucia. Straciłaś rodziców w wypadku? Jeśli nie to plus za przygnębiającą atmosferę, jeśli tak to minus za zbyt małe przygnębienie. Tekst jest smutny i tyle, a wydaje mi się, że powinien być tragiczny, w końcu taka tematyka poruszona.
Tak to przyjemnie się czytało, nic ciężko nie rwało, płynnie przeskoczyło się od początku do końca.
Dużo ćwiczyć, a będą z tego ludzie.

Podobało mi się, bo opis jest wyrazisty, dynamiczny. Tętni życiem, dobrze oddaje stan w jakim bohaterka się znalazła. Czyta się bardzo przyjemnie i lekko.