Patrzysz przed siebie, tam czyjś świat załamany
Mizerne wyobrażenie nieba, tak ci bliskie,
Ale to twoja rzeczywistość, twoje nadzieje
Namalowane na pochmurnym niebie.

Woda wciąż kapie z sufitu, zalewa twoje rany
Niby je czyści, ale zagoić się im nie pozwala
Rozdrapujesz je wciąż na nowo
Nie wiesz po co, to przecież boli

Ale nie potrafisz, nie chcesz zapomnieć.

Na pewno brzydko wygląda powtórzenie nieba w pierwszej strofie.

Właściwie to co o wierszu... nie czuję tego. Nie czuję rytmu itp itd... Po prostu nie przypadł mim zbytnio do gustu, bo jest taki nijaki, bez głębszego sensu. Poza tym, nienawidzę zwrotu "rozdrapywać rany", bo mi się to obrzydliwie kojarzy... brr... nigdy już nie wrócę do tego wierszyka, ale mam nadzieję, że inne Twoje są lepsze...

Tyle!

Zgodzę się z tobą jako wiersz, to nie jest dzieło godne polecenia, ale dużo ciekawsze i lepsze jest to co w nim zawarte, a to moim zdaniem wystarczy. Wiele osób po prostu nie potrafi dostatecznie dobrze wyrazić tego o czym myśli, chociaż to akurat zasługuję by ujrzeć światło dzienne.

"(...) twoje nadzieje
Namalowane na pochmurnym niebie"
Sympatyczny rym, który dobrze wpasowuje się w klimat wiersza, a dokładniej pierwszej zwrotki. Ciężko połączyć mi ze sobą obrazy poetyckie, bo nic nie trzyma mi się całości. Nie widzę sytuacji lirycznej. Jednym słowem załamany człowiek. Mnie nie urzekł.
Ale liczę na kolejne

Podoba mi się druga zwrotka - czuć smutek i dramatyzm. Ostatni wers jest dla mnie trochę zbędny, ale nie odbieraj tego jako sugestii do jego usunięcia. Po przeczytaniu pierwszej zwrotki nie mogłam się odnaleźć, ale przeczytałam ją raz jeszcze i zaczynam rozumieć sytuację.

Wszystko jest moim zdaniem ok. Tylko wers "Woda wciąż kapie z sufitu". Dlaczego z sufitu?? Sufit psuje całą barwę wiersza, wytraca wyobrażenie. Czytam i świetnie, rozpoczyna się druga zwrotka i... sufit. Aż głową przydzwoniłem. Jeśli chodzi o całość to oceniam wysoko. Ostatni wers, dobre podsumowanie całości.

Uhm. W porządku, nie potrafię, nie chcę zapomnieć. Co mi w sumie szkodzi? Co tam, że widzę załamane światy, chmurne nadzieje, kapiącą (z sufitu!) wodę? W sumie co zmienia to, że kapie i niby czyści, niby nie, i że mnie boli? Tak, to musi być piękna wizja, skoro nie potrafię zapomnieć, nie chcę! A że boli, niech boli, przynajmniej widoki niecodziennie. A może i codzienne. Nie wiem, ja tam ni smutku, ni dramatyzmu nie czuję, w zasadzie sufit nastroju nie zepsuł — bo i nie było czego, zbędności ostatniego wersu nie podtrzymuję — bo i w stosunku do reszty nie okazuje się bardziej zbędny, „sytuacja liryczna”... toć wiersza potrzeba, by zaistniała, a jestem w rozterce, patrząc na Twoją publikację. Przywodzi mi na myśl raczej kartkę z pamiętnika okresu juwenilii, zapisaną bardziej w ramach wypróbowania, czy się po kartce dobrze pisze, niż jako wiersz. Wiersza w tym wierszu po prostu nie widzę, takie to w moim odczuciu... bezwierszne. Bo wiersz jest emocją, meldunkiem, pięciolinią i wieloma rzeczami jest wiersz, ale na Jowisza — pochmurne nieba, rozdrapane rany i załamane światy już były. Były, wielokrotnie były, tak bardzo, że żaden z nich wiersz, nie w tym wykonaniu. Podobnie sytuacja ma się z oczami jak gwiazdy — istotnie, ten, kto pierwszy je do gwiazd przyrównał, był poetą, ale ten, kto robi to po raz setny... może próbować dalej.

Czytając ten wiersz wyobraziłam sobie osobę, która coś straciła. Przypominanie tego boli, wiedząc, że tego już nie ma. Jednak osoba ta nie chce tego zapomnieć, chce to nadal trzymać w sobie. I chciałaby przeżyć to raz jeszcze w przyszłości, ale możliwe, że to tylko marzenia ... to mi przypomina mnie samą, a wizja która mi się nasunęła bardzo mi się spodobała i może ją wykorzystałam jakoś w swoich dalszych przemyśleniach Ale prócz tego... racja, temu wierszu czegoś brakuje ... niestety.

Uuu, widzę, że sporo osób stara się niestety doszukać na siłę wad w tym całkiem udanym utworku. Do czego się Państwo przyczepili?
Do powtórzenia "nieba" w pierwszej zwrotce? Nie razi, mnie osobiście przynajmniej. Nawet tego szczerze mówiąc nie zauważyłam, a na pewno nie zwróciłam na to uwagi.
Do "sufitu"? Ooo tak, do tego chyba najbardziej. Ale dlaczego? Nie wiem co poeta miał na myśli, ale ja osobiście odbieram ten sufit jako bolesną prozę życia. Sufit to coś codziennego, a niestety codzienność czasem boli i to bardzo.
Do "rozdrapywania ran", bo to obrzydliwe? Nie bądźmy tacy delikatni i wrażliwi na naturalistyczne elementy w utworach. Mi to pasuje.
Do tego, że "wszystko już było"? W takim układzie każde słowo już się gdzieś pojawiło, więc może w ogóle nie piszmy poezji?
Do tego, że ostatni wers jest "trochę zbędny"? Nie jest. Uwielbiam wiersze z konkretnym podsumowaniem!

Tyle ode mnie. Podsumowując - jak komuś dać możliwość oceniania to zawsze znajdzie powód, żeby się przyczepić.

Pozdrawiam autorkę

Napisałam dwa razy o tym, żebyś zachowała pewne zdania dla siebie. Tak więc powtarzam po raz trzeci - nie kazdemu musi się wszystko podobać i nie wszystko trzeba chwalić. Tak więc raz jeszcze zobaczę personalne wycieczki do innych komentujących - a piszę to po raz trzeci - to dostaniesz kolejnego warna. To taka informacja żebyś nie jęczała znowu "za co".

109 641