Podziały na gatunki sobie darujmy i odrzućmy na bok. Chodzi o coś...hmm... szczególniejszego? Głębszego? Uniwersalniejszego? Coś, co powinna mieć każda książka (lub może mieć) niezależnie od gatunku.
Chodzi o wszystko, od fabuły, stylu po bohaterów, dialogi i inne motywy. Więc cóż takiego lubicie w książkach?

Ja lubię kiedy książka ma swój klimat, gdy zyje własnym życiem, i gdy podczas czytania można łatwo wyobrazić sobie opisywane zdarzenia.

Z pewnością ładne opisy, dzięki którym mogę sobie wyobrazić, jak wygląda dane miejsce.No i oczywiście gdy rozmowy pomiędzy bohaterami nie są "sztuczne", ale realistyczne i swobodne. Ach, no tak. Mam dziwną słabość do wielu wątków pobocznych. Gdy wszystko biegnie jednym torem, to książka po prostu mnie nudzi. A gdy ma więcej wątków mimowolnie zaciekawia i chcę się dowiedzieć co będzie dalej.

Opisy, opisy i jeszcze raz opisy! Ładne, kolorowe, które można sobie łatwo wyobrazić.
Ponadto lubię czytać o emocjach, lubię jak są one tak opisane, żeby aż chwyciło za serce. Wszystko realistycznie, dokladnie opisane.

Autentyzm, klimat, barwni bohaterowie. Poza tym, lubię smutek i mądrość.

i lubisz jak akcja się w Polsce dzieję a mnie to całkiem obojętne.

Oj zdziwilbys sie Cosinus ja nie czytam praktycznie wcale polskiej prozy A najbardziej lubie, jak akcja dzieje sie w antyku, a konkretnie to na terenie Imperium Romanum

Po co zmywać gary, jak można czytać Panią Bovary
Oderwanie od świata, swobodna kreacja na rusztowaniu autora. Wejście w cudzą skórę i życie. Mądrość i humor.

Słowa? Przesłanie? Dwupłaszczyznowość? Przejawy geniuszu autora? Wszystko?

Zapach.
Może to trochę dziwne, ale mi się lepiej czyta książki, których kartki mają tą swoją specyficzną kartkową woń.
Poza tym bardzo lubię kiedy autor zwraca w opisach uwagę na rzeczy pozornie zupełnie niezauważalne dla czytelnika, które właściwie nic nie wnoszą do książki poza przedstawieniem poniekąd świata. Chodzi mi tutaj np. o opis straganu, przy którym stoi sprzedawczyni. Ale nie wzmianka o niej. Dodanie np. tego, że łypnęła ze złością na małego chłopca, który coś próbował zwędzić czy podrapała się brodawce na haczykowatym nosie dodają uroku. Ale ów stragan wcale nie ma najmniejszego znaczenia dla fabuły, może stać sobie na rogu jakiegoś placu, 300 metrów od rozgrywającej się właśnie sceny.
Niektórych takie coś może nudzić, ale mnie pociąga. Ten cały świat staje się bardziej spersonalizowany, nieograniczony tylko do głównych bohaterów i tych drugoplanowych.