pocieszasz się bo tylko tyle ci zostało
szukałeś czegoś, czego znaleść się nie dało

zamiast iść do przodu, ja stoje w miejscu
spoglądając się za siebie nie widzę nic
a przyszłość to tylko punkty, w których zrobie to samo
lecz ze świadomością, że coś mi ucieka bezpowrotnie
i dopóki nie przestanę myśleć o tym jak mało zrobiłem
zawsze będzie tak samo

lecz zamiast wziąć się za siebie
to ty myślami błądzisz gdzieś w niebie
czy to naprawdę tak ciężko
przestać się zamartwiać i żyć lekko

moje prawdziwe życie rozgrywa się w głowie
a z realnym nic nie robię, tam jest za mało miejsca
w rezultacie prawdziwe z wirtualnym się plącze
a ja wszystko ze sobą łączę, złudne to nadzieje

to, że to zauważyłeś nic nie daje
wręcz przeciwnie jeszcze gorszym się stajesz
i tak będziesz stał bezczynnie
tym razem ze świadomością, że prawdziwe ucieka ci płynnie
cały czas będziesz narzekał
tylko pamiętaj prawdziwe nie czeka

teraz dopiero to zrozumiałem
by żyć lepiej, człowiek sztucznym zabiegom się poddaje

Hmmm... jakoś ciężko mi jednoznacznie ocenić ten wiersz. Wg mnie sprawia wrażenie niechlujnego, pisanego takim językiem mówionym, który po zapisaniu już tak dobrze nie wygląda, np. "spoglądając się za siebie nie widzę nic", "lecz zamiast wziąć się za siebie", "to, że to zauważyłeś". Utwór kojarzy mi się z jakąś piosenką hiphopową, taką wymyśloną szybko, prawie że "na poczekaniu". Co do błędów to w drugiej zwrotce, w trzecim wersie przy "zrobie" brakuje "ę". I zastanów się co z interpunkcją: albo tradycyjnie jest, albo nie ma jej wcale. Nie jest jakoś specjalnie trudny, ale nie potrafię go do końca zrozumieć (bo nie wiem jakiej sytuacji konkretnie tyczy się wiersz), nie ma tu jakiegoś konkretu, punktu zaczepienia. Takie trochę lanie wody.
Ale intrygują mnie ostatnie 2 wersy. Więc za pointę plus, bo znając siebie, będę nad nią myśleć dobre parę dni.

Skoro masz wątpliwości to postaram się dokładnie ten wiersz wytłumaczyć (jeżeli mi się uda):
Po pierwsze, są tak jakby dwa podmioty liryczne, wypowiadają one swoje kwestie na przemian, niby jest to dialog, lecz nie jest to bezpośrednia konwersacja. Bohaterowie liryczni ulegają pewnej metamorfozie. Pierwszy z nich z każdą następną kwestią, nieco ją wydłuża (dokładnie o dwa wersy), jest to spowodowane tym, że ma coraz więcej uwag do drugiego, który w pierwszej strofie wypowiadanej przez siebie użala się nad sobą, w drugiej zauważa swoje błędy, a w trzeciej jest poprawa. Rolą pierwszego jest krytykowanie drugiego, bez względu na wszystko, drugi jednak wzorując się na pierwszym, zmienia nie tylko swoje myślenie, lecz także sposób zachowania na bardziej przystępny, tzn używa rymów, w drugiej zwrotce jeszcze robi to nie pewnie, dopiero w trzeciej gdy zmienia się na lepsze, ma odwagę, zostać lepszym człowiekiem, to jest przystępniejszym

Dzięki za wyjaaśnienie Trochę mi się rozjaśniło. (Interpretacja wierszy to nigdy nie była moja mocna strona)

Cytat:znaleść

znaleźć...

Cytat:ja stoje w miejscu

stoję...

Cytat:których zrobie to samo

zrobię...


To bardzo smutny wiersz. Może specjalnie, może przypadkiem, zawiera jednak przemyślenia zajmujące lat co najmniej kilka, pewną dawkę pesymizmu... Coś dla mnie. Bardzo dobrze mi się czytało, płynnie, od razu pomyślałam, że nadawałby się do "wyrapowania" przy jakimś porządnym bicie... Hah, nawyki. Wracając do tekstu, wydaje się być bardzo głęboki. Daje do myślenia, albo raczej przypomina o tym, do czego się w swoich przemyśleniach (wieloletnich!) doszło. Przydatne. Przygnębiające.

I w mojej ocenie 6/10