(Bo jestem ciekawa co mogę przeczytać w Waszych komentarzach, o. I czy ktoś odnajdzie w tym moim 'wierszu' coś wpadającego w oko.)

Ech... No więc, ciężko mi to przyznać, bo to przykre, ale nie dostrzegam głębi tego wiersza, ba, nie dostrzegam przekazu żadnego, czy choćby sensu.

Cytat:śnieżne krainy myśli
lawinami sypiące po oczach

Lawiny chyba nie sypią, nie? One się... Ten tego, osuwają/ schodzą O.o No, chyba, że chodziło o te myśli... Ale żeby myśli po oczach sypały, to też nie bardzo, zwłaszcza lawinami.

Cytat:gdyby moje ciało
topniało w skwerze słońca

A nie w skwarze? Bo skwer to takie niezabudowane miejsce w środku miasta...

Kończąc, naprawdę, jak wiele razy bym tego nie przeczytała, ile bym czasu nie spędziła nad dociekaniem "O CO CHODZI?!" to chyba mi się nie uda. Serio. Czy ten wiersz ma sens, czy chciałaś coś przekazać? Jeśli tak, to albo ja jestem jakaś... Nieteges, albo się Tobie zupełnie nie udało. To taki... Bełkot jest. Bo wiesz, takie coś, to każdy umie. Sztuką jest przekazać coś, udowodnić, zmusić do przemyśleń. A Twój wiersz, choć ładnie ubrany w słowa (nie specjalnie mistrzowskie znowu) nic nie wnosi, pozostawia raczej dziwne uczucie zakłopotania. Wtf?

Nie myśl sobie, że to atak w Twoją stronę, po prostu wyraziłam swoje odczucia. Czekam, na dalsze Twoje prace, nie zrażam się i zawsze żywię nadzieję, że następny tekst będzie lepszy. Nie bierz sobie do serca, nie żyw urazy, spróbuj przełknąć i udowodnić, że potrafisz człowieka mile zaskoczyć ^>^.

Blah.

Cytat:Gdyby moje dłonie
stworzono z lodowego płótna

dłonie z płótna... Lodowe dłonie, z lodu, kryształowe, o to zapewne chodziło, jednak mimo, że poezja podobno rządzi się swoimi prawami, to jednak płótno nie pasuje mi do określenia tworzywa, z jakiego zrobione być mają dłonie.

Cytat:gdyby moje ciało
topniało w skwerze słońca

zaiste jak wyżej u Kan.

Mnie się to kojarzy tylko, a nawet wyłącznie z pogodą za oknami o.0 Ostatnia strofa z tą sprzed kilku dni, kiedy marne płatki śniegu ginęły, ledwo ziemi dotknęły, a reszta bardziej z bielą i chłodem, jakie widzę teraz, ale to pewnie z powodu tematyki.

109 641

Przybywam z trzygodzinnej podróży po Mistrzowych Wąwozach i nie-Wąwozach, gdzie każda wijąca się pod skorupami kropelka coś znaczy, może dlatego wiersz odbieram pozytywnie. A może nie, może koleżanki wypowiadające się wyżej podeszły do wiersza zbyt sceptycznie. Nie mnie wiedzieć; jakkolwiek jest, podobało się.
Lubię układ, jak zwykłam nazywać, trzech płaszczyzn: słowa proste, odbiór trudny, przesłanie proste. Jest zaburzony, gdy nie przebrniemy odbioru - czy z powodu własnych ubytków, czy nieumiejętnego przedstawienia treści przez piszącego - ale jeśli dojdę do płaszczyzny trzeciej bez zgrzytu, wiersz mogę nazwać udanym.
Ten nazwę. Delikatnie i prosto, jednak (treść) chwyta i oczekuje, by z odbioru przejść do przesłania.
Mnie całość widzi się następująco: wypowiadający się zrozumiałby wrażliwość innych, przybierając ich postać; mając dłonie (lodowe), których nie ma, pojąłby rzeczony ból, zimne, może i bezuczuciowe myśli; będąc chłodnie kalkulującym, doszukującym się stron negatywnych, znałby powód zjawiska z ostatniego dwuwersu. Zjawiska, które uważam za odebrane przez osoby „z ciałem topniejącym w skwerze słońca” jako smutne, niepoprawne, złe - przez podmiot liryczny z kolei albo było niezauważone, albo odebrane jako skrajnie inne. A wrażenia „topniejących” nie rozumie i tylko zmiana w nich sprawiłaby, że by zrozumiał.
Odnosząc się do nadmienionych cytatów:

Cytat:lawinami sypiące po oczach

Mnie określenie jak najbardziej podchodzi. Zwykła, często spotykana krzyżówka różnych utartych zlepków słów; tutaj - sypać piaskiem skojarzone z lawiną, a wątpliwości nie mam, widząc jeszcze, że sypiemy po oczach. Choć mówiąc szczerze, podczas czytania nie doszukiwałam się analogii, zwrot przyjęty bez problemów.
Podpisuję się pod uwagą dot. skweru.
Mnie się podobało. Teraz, po podzieleniu się pierwszą interpretacją, przeczytałam jeszcze dwa razy i nie, więcej możliwości nie widzę. Czy o tym, co przeczytałam, chciałaś napisać, pozostanie tajemnicą, ale więcej nie wyłuskam. Wrażenie pozytywne, choć mam i ale - nie jest dobitnie, miażdżąco, jest poprawnie i z dobrym smakiem. Zobaczy się, co jeszcze pokażesz, o ile pokażesz.

Nigdzie nie napisałam, że się nie podobało, bo czytało się miło, niemniej jeśli autorka chciała się dowiedzieć, czy coś z w nim znajdujemy, to ja znalazłam tylko zimę.

109 641

A ja nie napisałam, że napisałaś, że się nie podobało.

No ale że podeszłam do niego sceptycznie... co też miejsca nie miało. Że nie napisałam, że się podoba, nie znaczy, że nie mam do niego pozytywnych uczuć. A potem autorka może przeczytać Twój komentarz i nie być zadowolona z powyższych komentarzy.

109 641

Napisałam, że jest taka możliwość, że może tak było, nie, że to fakt niezaprzeczalny. Rozumiem, że niekoniecznie ten, kto nie powie, że z nami, jest przeciwko, ale patrząc na powyższe, po prostu można by odnieść takie wrażenie i niewykluczone, że gdybym dostała podobny komentarz (w sensie: nie widzę nic poza zimą w tym wierszu), takie bym odniosła.

Skwar, skwar, wybaczcie literówkę.
Co do niezadowolenia z komentarzy - nie zamierzam marudzić, naprawdę. Dlaczego miałabym to robić? Doskonale rozumiem, że każdy ma inne podejście i cóż, to chyba nic złego.
Lubię bawić się słowami i może niektórych rodzaj tej zabawy nieco razić. Ale owszem, w mojej wyobraźni lawiny sypią po oczach, a dłonie zbudowane mogą być nawet z płótna. I zapewniam, że wiersz ma sens. Nie jest zlepkiem przypadkowych liter.
Podoba mi się interpretacja Enell, cieszę się, że potrafiła wejść w zbudowany przeze mnie klimat i coś z niego wyciągnąć. Do autorek negatywnych opinii żalu nie mam, być może odnajdujemy się w różnych krajobrazach poetyckich, te moje nie muszą przecież podobać się każdemu.(;

A może poczytałabyś kolejne komentarze i nie nazywała negatywnym czegoś, co takie nie jest? -.-

109 641