W większości tutaj jesteśmy ludźmi, a więc pojęcia takie jak radość, smutek czy zdziwienie nie są nam obce. Do tego szeregu należałoby wraz z grupą liczącą pięćset innych słów dołączyć złość - uczucie, z którym często ciężko sobie poradzić.

Zgubienie pieniędzy, kłótnia z kimś bliskim, bycie niesłusznie oskarżonym - to zdarza się każdemu z nas, ale nie każdy umie uspokoić się po policzeniu do dziesięciu. Mój znajomy kupił sobie ostatnio zrobioną z gąbki piłkę wielkości dłoni, co było dla niego wybawieniem; już nie wyżywa się na rodzinie, kiedy jest zły. Podziwiam - w moich zezłoszczonych rękach zostałaby z niej miazga, a i ja nie poczułabym się lepiej, próbując poradzić sobie w ten sposób.

Czasami wystarcza kartka papieru i długopis. Czasami kojąca muzyka. Ale bywam tak zła, że nawet (przepraszam, przepraszam) głos Kaczmarskiego mnie denerwuje, a wtedy wyjście jest jedno - dosłownie wyjście, bo czym prędzej zakładam luźne gatki i wychodzę z domu, by pobiegać. Kilkukilometrowa przebieżka i na powrót podśpiewuję z Mistrzem (nie wiem, który dać tytuł, wybierzta se sami).

A jak Wy radzicie sobie ze złością? A może nie radzicie?

Jak jestem zły nigdy nie słucham uspokajającej muzyki tylko taką, która jeszcze bardziej mnie w to pogłębia... Dziwne. Bardzo też zależy od rodzaju złości - z jednym rodzajem radzę sobie bijąc w worek treningowy, biegając lub cokolwiek co mnie zmęczy, ale najczęściej spotykam się z innym rodzajem złości, z którym radzę sobie, tłumiąc ją w sobie i poszerzając, następnie myślę nad sensem... wszystkiego i ewentualnie piszę coś - wiersz, opowiadanie czy cóś tam. Jednak czasami nic nie tworzę i wtedy cały dzień lub kilka mam w cholerę melancholijny humor, dzięki któremu nie wiem co z sobą zrobić. Najgorsze jest jeśli przylezą te dwa rodzaje złości...
Lubię dołujący nastrój, ale jeśli on się długo ciągnie, a jeszcze dojdzie do niego nastrój wkurwrzający to próbuję z niego wyjść, ale wtedy jest to trochę trudne...

Ewentualnie dodam, że wtedy przed snem wyobrażam sobie często, że rozwalam całe miasto i ludzi jakimiś mocami, czując ból, cierpienie, rozdarcie, wyobrażając sobie śmierć... Wyładowuję wszystko raczej wewnętrznie.

Nie jestem psychopatą.

Ciekawy temat. Ja jak się naprawdę wkurzę to często korzystam ze sposobu wykorzystanego w filmie "The King's speech", czyli po prostu klnę na czym świat stoi, potem jakoś człowiek lżej się czuję. Gdy jestem zły to włącza się u mnie tryb jak ja to nazywam "kąśliwego cynizmu", co nie jest za przyjemne dla tych, którzy się akurat napatoczą.

Ja zazwyczaj jak jestem wściekła to zaczynam płakać. Nie wiem dlaczego, to automatyczne. No, ale to pomaga i mi przechodzi. Ten sposób (który swoją drogą nie jest moim wymysłem, tylko wymysłem mojego organizmu...) jest "uaktywniany" tylko, gdy jestem wściekła (napisałabym tu inne słowo, ale cenzura na to nie pozwala ;p). W każdym razie jak płaczę to mi przechodzi. Jak jestem tylko trochę zła to zaczynam pisać, albo siedzę i patrzę w ścianę aż mi przejdzie. Do tego jakaś spokojna muzyka i jest dobrze ;p

Ja sobie nie radzę. Jestem zła, wściekła, niszczę różne rzeczy, przełamuję ołówki, rzucam się na łózko, biję pięściami w poduszkę... Ale nic nie pomaga. Muzyka odpada, nie zniosłabym takim stanie. Jestem wtedy nie do życia, więc unikam przyjaciół. Ale tylko przyjaciół, bo przyznać muszę otwarcie, że lubię czasem kogoś zgnoić, zwłaszcza, jak go nie lubię... Wiem, że to nieetyczne, ale myślę, że wszyscy tak mamy, nawet, jeśli o tym nie mówimy. Po prostu kiedyś mi przejdzie, z takiego założenia wychodzę. I przechodzi. Po godzinie, po dniu, po tygodniu. Różnie. Jeśli ktoś ma sposób, który działa... To chętnie go wypróbuję.


A tak swoją drogą, to to zdjęcie wymiata xD

@Thyrox

Cytat:Jak jestem zły nigdy nie słucham uspokajającej muzyki tylko taką, która jeszcze bardziej mnie w to pogłębia...

Podasz przykłady utworów?

@Cosinus

Cytat:po prostu klnę na czym świat stoi, potem jakoś człowiek lżej się czuję

Pozazdrościć zdolności, mnie by przeczytanie na głos rozmowy przeciętnych nastolatków nie pomogło.

@xomkax

Cytat:Do tego jakaś spokojna muzyka

Też za przykłady bym się nie obraziła.

@Kanterial

Cytat:Jeśli ktoś ma sposób, który działa... To chętnie go wypróbuję.

Ubrać się ciepło i biegać do upadłego - Enell poleca.

Dziękuję Ci z serca całego, możesz być pewna, że spróbuję. Pewnie niedługo nawet, bo szykuje się trudny etap...

Ach, Cosinusie, podobno zdolność puszczania "wiązanek" jest trudna xD Zawsze tak myślałam, a potem jakiś knypek rzucił we mnie śnieżką. I dowiedziałam się, że umiem. Cała droga do domu to był jeden, wielki ciąg. Rozumiem Cię, umiem sobie nawet wyobrazić xD

Gdy jestem w domu katuję gry komputerowe. Ale nigdy takie, gdzie albo komputer oszukuje, albo gra jest druzynowa, tzn. ktos moze nawalic i przez to caly team przegrywa, wtedy to zupelnie nie pomaga.

A gdy jestem poza domem to cóż... sypie iskry z oczu, zgrzytam zebami i warcze na kazdego kto podejdzie. Bo co innego mozna zrobic?

Hmm... przykłady... Nigdy nie zapamiętuję tego co znajdę akurat, a nie mam jakichś specjalnie przechowanych na takie chwile, bo nudzą mi się szybko przez to, że słucham kilka razy pod rząd ich... Zawsze nowe szukam i też zależy jaki mam ten rodzaj złości, tak więc jakieś w pamięci mam:
- Linkin park - numb
- Lothlorien - The Sweetest Joy / najczęściej to sobie chyba puszczałem
- Eminem - not afraid
- Faun - egil saga
- gary stalder - fairy nightsongs

było jeszcze kilka lepszych czy gorszych, ale nie pamiętam...

Jak sobie radzicie... A może na początek inne pytanie. Co wywołuje tę złość? Jakie zdarzenia budza wielką, a jakie małą? I właściwie dlaczego?