Usiadł na kanapie. Myślał. Przez jakiś czas jeszcze się wahał. Jednak wstał i włączył w magnetofonie "The End" - kawałek " The Doors. Z kieszonki spodni wyjął żyletkę i małe celofanowe zawiniątko. Wysypał jego zawartość na szklanym stoliku. Biały proszek. Uformował z niego żyletką białą drogę. Zaczerpnął powietrza.
- No co, taki nudny pierdolony koniec? - zapytał sam siebie. Był w mieszkaniu sam, rodzice w pracy, siostra w szkole, on bezrobotny.
- Tak będzie lepiej - powiedział na głos - za długo to trwa. - Te długi wykończą mnie i moich starych - dodał jeszcze po chwili. - Żebym chociaż przestał brać...
Brał już długo, sam nie pamiętał dobrze od kiedy. Brał najrozmaitsze narkotyki. I to właśnie przez to świństwo wpadł się w długi po uszy.
Za pomocą szklanej rurki wciągnął w lewą dziurkę nosa rozsypaną białą drogę. Poczuł przyjemne swędzenie rozchodzące się stopniowo po całym ciele. Wsłuchał się w muzykę. Po chwili poczuł jak muzyka wydobywa się z głośników i sączy wprost do jego uszu. Mógł ją niemal dotknąć. Poczuł także, że nadszedł na niego czas. Czas na koniec.
Sięgnął po żyletkę. Chwilę popatrzył na leżącą obok kopertę zaadresowaną do rodziny i przyjaciół.
- Tak będzie lepiej - pomyślał i przyłożył ostrze żyletki do wewnętrznej strony nadgarstka lewej dłoni. Przycisnął. Teraz czekał tylko na impuls. Nie trwało to długo. Krew trysnęła na podłogę.
- Zrobiłem to - powiedział cicho.
I dalej, raz przy razie zaczął ciąć w rytm muzyki Morrisona. Osunął się z kanapy na podłogę. Przestał już rznąć, żyletka wypadła mu z ręki. Zadudniło mu w uszach, pociemniało w oczach.
Ale tylko na chwilę, bo nagle oślepiło go światło. Światło bardzo jasne. Nie słyszał już muzyki. Nie słyszał i nie czuł nic poza bólem nadgarstka. Jednak rozumiał. Rozumiał, że było błędem targnięcie się na własne życie. Przecież nie z takich kłopotów ludzie wychodzą. Rozumiał, że jest za późno.
Po kilkunastu sekundach światło zaczęło się oddalać, a wraz z nim on sam. Bezcielesny. Nagle coś usłyszał. Jakby dzwony. - Czy to anioły dzwonią na moje powitanie? - resztkami sił zdążył pomyśleć i stracił całkowicie przytomność. To dla niego koniec...
Tymczasem dźwięk dzwonów przerodził się w odgłos klucza w zamku drzwi, otwieranych przez jego ojca, który wcześniej wrócił z pracy.
- Synu, coś Ty zrobił?! - krzyknął, gdy zajrzał do pokoju swego dziecka. - Boże, pomóż... - jęknął i rzucił się na ratunek.
Potem telefon, karetka, szpital. Lekarz, który mówił, że chłopak miał dużo szczęścia. Ojciec długo jeszcze modlił się w kaplicy szpitalnej o nowy początek dla swego pierworodnego...

uff... brak mi tu wyraźnego rysu psychologicznego bohatera. i sam temat ujęty jakoś tak... a końcówka poraża naiwnością.
życzę weny w przyszłości
pozdrawiam Bart

Cytat:- No co, taki nudny pierdolony (Nie lubię tekstów z wulgaryzmami. )koniec? - zapytał sam siebie. Był w mieszkaniu sam, rodzice w pracy, siostra w szkole, on bezrobotny.
- Tak będzie lepiej - powiedział na głos ( . ) - Z ( Wielka litera)a długo to trwa.

Cytat: I to właśnie przez to świństwo wpadł się w długi po uszy.[b] ( Coś się nie gra - zgadnij co.

No. Tekst stosunkowo krótki. Nie porwała nas historia ćpuna podcinającego sobie żyły. Nie, dziękujemy, my się odmeldujemy.

Troche za krótkie by jednoznacznie ocenic czy ludzie chcieliby to czytac...
Ania R

Nudnawe. Czytałam inny twój tekst i nie ukrywam, że liczyłam na nieco więcej. Tymczasem mam tu scenkę. Dość głęboką jeśli chodzi o wydarzenia w niej zawarte — śmierć jest rzeczą poważną — ale nie dość zgłębione. Pasuje mi to do takich ogólnych historyjek mających uświadomić czytelnikowi jakąś prawdę, ale mają to zrobić szybko. Kiedyś ludzie mailem rozsyłali sobie taką bajkę o złym chłopcu, który miał wbijać gwóźdź ilekroć się z kimś pokłócił. Podobnie jak tamto, to tu nie daje żadnego wglądu w głównego bohatera. Ot zarysowuje ten jeden aspekt jego życia, który jest potrzebny do przedstawienia idei przyświecające tekstowi. Bajka o chłopcu miała pokazać, że nawet gdy poprawimy swoje złe uczynki, to pozostaje po nich ślad, twój tekst za to chodziło o niewłaściwość podejmowania samobójstwa i niegasnącą miłość rodzicielską. Przesłanie bardzo ważne, ale można było bardziej czytelnika zainteresować. Poświęcić więcej miejsca na pokazanie syna marnotrawnego i jego przewinień oraz jego rodziców stających w ich obliczu.

Technicznie było ok. czytało się nieźle, ale, wymienione już, sprawy związane z samą koncepcją tekstu przeszkadzały.

„włączył w magnetofonie "The End" - kawałek " The Doors.” - Randomowy cudzysłów.
„Przestał już rznąć, żyletka wypadła mu z ręki.” - Primo, to nie podoba mi się słowo rżnąć w tym kontekście. Secundo, masz w nim literówkę :)
„- Synu, coś Ty zrobił?” - zaimki osobowe wielką literą, to w listach, a nie tak w dialogu piszemy.

Kto pyta, nie błądzi.

Fabuła - może i byłaby ciekawa, gdyby nie nie ta cała naiwność zawarta w słowach autora.
Można by tę całą historię zamienić na bardzo ciekawy utwór. Musisz wymyśleć coś lepszego.
A i jeszcze jedno, kiedy człowiek, który brał narkotyki i w następnym momencie się tnie, na pewno
nie słyszałby dźwięku dzwonów anielskich na powitanie, tylko poczułby najwyżej drażniący zapach siarki, wydobywający się z piekła, ktoś kto grzeszy nie może skończyć tak dobrze.

Notatka od Sylar, 27.01.2012 20:45: Zapraszam do Regulaminu.

giuseppe drugi Twój post, który rozwala na cząstki pierwsze. Wymiękam przy Twych puentach. Masakra.
Cóż napisać o samym tworze... Do zdania " Nie słyszał i nie czuł nic poza bólem nadgarstka." Jest całkiem dobrze, całkiem przyjemny nastrój choć ubogi, człowiek sam sobie musiał dzięki The Doorsom wkręcić melancholie i ostatni, że się tak wyrażę odlot. Przewidywalnie i sztampowo jednak znośnie. Zaś koniec to normalnie owacje na stojąco. W życiu bym nie pomyślał, że tak krótki i tak średni tekst można jeszcze spieprzyć, a jednak. Jak pierwszą wypowiedź ojca włożył bym do skrzynki i do drugiej skrzynki i wrzucił do rowu Mariańskiego i jeszcze zalał betonem tak druga w miarę przejdzie. Czy trudno jest przeczytać na głos wypowiadane przez bohaterów słowa? Razi naiwnością, no nie dalsza część po wcześniej wspomnianym cytacie normalnie rozwala w negatywnym sensie.
Polecam czytać, czytać, czytać, a później pisać. W innej kolejności nie wróżę zbyt dużych osiągnięć.
I na litość Boską nie mówimy o smarowaniu kanapki masłem, nie bójmy się używać słów, opisywać emocji. "Naćpałem się, jestem zerem, zabije się, kutwa jednak żyje" to tak w zajebistym skrócie. Jak jest się gangsterem piśmiennictwa to można na serio w kilku słowach wywołać płacz u czytelnika, natknąłem się nie raz na takie Twory, ale jak jest się zwykłym chojrakiem to jednak trza się rozpisać. Takie moje zdanie. Nie oceniam bo nie lubię wystawiaj ujemnych ocen. Pracuj i tyle, zobaczymy co z tego będzie.

Mmm. Mieszane mam uczucia. Nie wiem, czy zakończenie miało być zaskakujące, czy denerwujące czy może uznane zostało za najodpowiedniejsze... Ale dzięki niemu tekst traci jakiekolwiek przesłanie. Jest ot taki, istniejący i dryfujący w przestrzeni xD Ani coś wynieść dla siebie, ani zrozumieć, co piszący miał na myśli.

Lecz, jeśli to miał być tylko "Czasoumilacz" i nie było zamiaru przekazania światu czegoś, to całkiem fajnie się czytało. Mi przynajmniej. Bo nie ma rażących błędów, jest krótki i pozbawiony zbędnych opisów. Nie rozciągnięty. Ogółem bardzo zgrabnie napisany początek. Te kilka słów, które mówi gość sam do siebie - najmocniejsza strona tekstu.

Kończąc, było dobre ale nie wybitne, ba, pozbawione tego "czegoś" co sprawia, że można jeszcze chwilę posiedzieć i pomyśleć o tym, co się właśnie przeczytało. Blah.

Nie podoba mi się. Nudne, brakuje mi zabawy słowami, w ogóle mnie nie wciągnęło. Nie ma jakiejś głębi, koloru opisu. I te zdania pojedyncze na początku wręcz odstraszają. Zdecydowanie za mało opisu tego, co czuł.
Jakoś ani nastroju wyczuć nie mogłam, ani powagi sytuacji.
Trudno napisać naprawdę dobre opowiadanie, w którym główny bohater jest samobójcą narkomanem, bo tak trzeba naprawdę dobrze umieć wczuć się w jego uczucia co nie jest łatwe, jeśli się nie rozumie i nie zna tych stanów.
Zwyczajnie słabo Ci poszło, ale weny życzę.