Usiądź, słońce, opowiem ci historię
Choć historie w moich ustach dobrze się nie kończą
To jednak chcę ci przypomnieć
Że w życiu nic nie zdobędziesz obojętnością.


Za górami, za lasami
W świecie, który zieleniał latem
A w senną zadumę popadał zimą
Żył sobie >ludź<.


Ludź jak ludź,
Ni biedny, ni bogaty
Swoim życiem wciąż udowadniał
Jak dobrze może na tym świecie być.


Pewnego dnia, gdy słońce wzeszło
Zły zbój podkradł się pod jego dom z swoją rzeszą
Mimo, że naciskając spust lekko się wahał
Nie wybrał życia godnego, wolał żyć w smrodzie swojej duszy.

Wahał, a nie wachał! Podstawowy błąd, który niestety bardzo razi w oczy. Mniej więcej tak samo, jak "bochater".
Ostatnia linijka wiersza zupełnie mi nie pasuje.
Trochę zawirowań z przecinkami, ale nie będę wchodzić w kompetencje tych, co tu zawsze błędy sprawdzają... ^^

Ano tak, trochę zawirowań z przecinkami jest - jeśli chodzi o interpunkcję, w wierszach ważna jest konsekwencja, chyba że nagły naddatek/niedobór przecinków to coś więcej niż błąd i ma czemuś konkretnemu służyć. Tutaj takiego zabiegu nie wyczułam, proponuję więc albo pousuwać wszystkie, albo uzupełnić brakujące.
Nie podoba mi się tytuł. Raz, kompletnie niepotrzebna kropka, dwa - niezrozumiałe (dla mnie) użycie znaków mniejszości, trzy - żartobliwy charakter (jeśli taki miał być) użytego słowa gdzieś mi obok przemknął i odebrałam je jako niezbyt wyrafinowane, nienadające się do granej roli.
Co do samej treści, głowę dam, że jutro ni słowa (prócz ludzia, ale to raczej nie pocieszenie) nie będę sobie w stanie przypomnieć - zwykła historia przekazana z użyciem pospolitych i pospolicie ułożonych słów, niewnosząca zbyt wiele. Wg mnie cały do przebudowy.

Zaskoczył mnie ten wiersz, bo myślałam, że będzie coś dalej. To też trochę zmieniło mój tok myślenia nad tym utworem. Nie pasuje mi "pod jego dom z swoją rzeszą" - wg mnie powinno być "ze" zamiast "z". I myślałam, że ludź udowodni czymś konkretnym fakt jak dobrze jest żyć. Ale pomysł mi się podoba.

Podoba mi się bardzo pierwsza zwrotka. Zaciekawia, wprowadza taki pełen zamyślenia nastrój. Druga, cóż, wprowadzenie do historii, żadnych rewelacji, ale mogę to wybaczyć, dopiero ma się rozkręcić. Trzecią się rozczarowuję, brak rozkręcania, ale przyjmuję do jako zaznaczenie fakt, że "ludź jak ludź", bez fajerwerków. Okej, czytam dalej. Co? Co? Co? Zbój się wahał, czy ludź? Przypuszczam, że zbój. Zabił ludzia. I morał taki, że... No, właśnie, nie wiem. Nie zrozumiałam, szkoda. Początek mnie zaciekawił, później słabo, końca nie pojęłam. Jeżeli miałabym oceniać dałabym tróję. Słabo, ale wierzę, że mogło być lepiej, pracuj, pracuj! Chętnie ujrzę efekty.

Ostatnia zwrotka brzmi bardziej jak rozpoczęcie opowiadania,a nie podsumowanie wiersza. I zamiast "rzeszą" dałbym "zgrają" jakoś mi to lepiej pasuje. Początek dobry mnie zaciekawia. I chciałbym dowiedzieć się więcej o postaci nazwanej Ludź. Ogólnie pomysł dobry.
Pozdrawiam