Miał trzydzieści lat, ale czuł się może na dwadzieścia. Pracował w lokalnej gazecie, choć wcale nie uważał się za dziennikarza. Lubił fotografię, ale nigdy nie kupił sobie porządnego aparatu. Był minimalistą i samotnikiem. To drugie z tchórzostwa jedynie. Miał znajomych, ale nie przyjaciół. Nie miał dziewczyny, choć matka stawała na rzęsach, aby mu jakąś znaleźć. Żył z dnia na dzień, aż "jutro" nie nadeszło. Jak to mówiła młodzież, z którą zderzał się w kolejce po kawę w Starbucksie przy avenue de l’Opera: shit happens.

Był mną, a ja ponoć byłem nim. Pokręcone i już nieważne. On już nie żyje, a ja tak. Mówią, że jestem duchem. Duszą, która TU pozostała, by załatwić jakąś sprawę — jaką, nie mam pojęcia. Nie poczuwam się do rozwikływania problemów Andree Foulona, które on pozostawił po sobie. Mam swoje własne i przekładam problemy Pascala Bertranda nad problemiki Andree Foulona pochodzące z zupełnie innego świata. Nieprzystające do tu i teraz.
Ta historia to jedno wielkie kłamstwo. Nikt w nią przecież nie uwierzy, a skoro nikt nie uwierzy, to nie może być ona prawdą. Proste.



Wrześniowe przedpołudnie wyludniło ulice miasta. Kto mógł, uciekał do lasu, nad rzekę, jezioro. Gdziekolwiek, byle tylko wyrwać się z gorących murów, wąskich uliczek zaczopowanych tłumami turystów i odetchnąć świeżym powietrzem. Foulon nie był żadnym szczególnym przypadkiem. Mknął autostradą z pedałem gazu wciśniętym w podłogę, jakby jechał po Autobhanie, a nie francuskiej autostradzie gdzie fotoradar poganiał fotoradar. Klimatyzacja robiła, co mogła, aby w czarnym sedanie temperatura nie przekroczyła dwudziestu dwóch stopni — zadanie było godne Heraklesa. Na zewnątrz słupek rtęci wyjechał już dawno ponad trzydziestą kreską i nie sprawiał wrażenia, jakby to miał być już koniec. Dochodziła jedenasta. W radiu opowiadano o wyprawie na biegun południowy.
— Sadyści — mruknął Foulon i gwałtownie przyspieszył.
Kolejne samochody zostawały za nim. Niebieskie tablice odliczały czas jego podróży.
Nie miał celu, ale domek ciotki stał nad jeziorem pusty i kusił. Do końca urlopu pozostały mu jeszcze trzy tygodnie. Nie chciał ruszać się z Paryża, ale pogoda skutecznie go z niego wypędziła. Na tylnym siedzeniu leżała torba, a w bagażniku reklamówka z kilkoma butelkami wina i laptop — książki się same nie piszą, a jego tkwiła w miejscu od trzech miesięcy. Potrzebował spokoju i weny. Do niedawna jednego i drugiego miał jak na lekarstwo. Teraz brakowało mu już jedynie tego drugiego.

Powietrze było nieruchome. W gładkiej, jak powierzchnia lustra, tafli jeziora, odbijało się denerwująco bezchmurne niebo, zastygłe w bezruchu drzewa, jakby czekające na coś, co przecież mogło się nigdy nie wydarzyć. No i oczywiście był tam też dom z ciemnego drewna, z pochyłym dachem i nieco zniszczonymi firankami w oknach. W promieniu dziesięciu kilometrów nie było nikogo, poza Andree Foulonem i to go wyjątkowo cieszyło. Siedział na leżaku, w cieniu rozłożystego klonu i delektował się ciszą, przestrzenią i smakiem schłodzonego chardonay. Myśli w jego głowie płynęły powoli, jak szeroko rozlana rzeka. Pozwalał im na to. Miał nadzieję, że tak w końcu znajdzie jakiś punkt wyjścia dla swojej książki. Zaczynała się w takim, jak to, miejscu. Tylko jej bohater był większym niż Foulon pechowcem. W zasadzie najlepiej pasowało do niego określenie "ofiara losu", ale Foulon starał się go nie używać. Lubił swojego bohatera i nie zamierzał go zmieniać. Problem tkwił w tym, że ów bohater nie robił w sumie nic, poza byciem.
— Pomysłu, pomysłu mi trzeba — powiedział Foulon w przestrzeń, naśladując ton Witka Korniejewa z jednej ze swoich ulubionych książek.
Ale pomysłu oczywiście nie było. Zupełnie jakby i on dość miał już tego upalnego lata, i postanowił wyjechać, obrawszy kierunek przeciwny do Foulonowego. Na przykład na północ, nad morze. Jakiś Hawr a może dalej. Nieważne. Nie było go i to trącało strunę zirytowania w świadomości Foulona.

Rozdzwonił się telefon komórkowy. Melodia wgryzła się w ciszę i rozszarpała ją bezceremonialnie. Andree z niechęcią odebrał — sumienie nie pozwoliło mu wysłać własnej matki w objęcia poczty głosowej.
— Halo…
— Andree, gdzie ty jesteś? W domu ciągle odbiera automat.
— W domku ciotki — odparł ziewliwie. — Tym na jeziorem. W mieście nie da się żyć, mamo.
— Nie miałeś już zupełnie gdzie jechać? — zapytała, ale nie dała mu czasu na odpowiedź. — To jednak cię nie odwiedzę — westchnęła kobieta. — Zadzwoń, jak wrócisz do domu.
— Dobrze mamo.
Rozłączył się. Reakcja matki na domek ciotki nie zaskoczyła go. Była w rodzinie pewna historia związana z tym miejscem, mówiąca o upiorach, które nawiedzają dom, jednak Foulon nie dawał jej wiary i od zawsze wkładał między bajki. Prawdą było, że w domu tym zginęło przynajmniej czworo członków jego rodziny, ale to w jego mniemaniu niczego nie oznaczało. Kiedyś to tutaj, a nie w Paryżu mieszkała starszyzna rodu — jak zwykł nazywać wszystkich dziadków, pradziadków i podstarzałe ciotki. Gdzie zatem mieli umierać, jeśli nie tu? Matka nie lubiła, gdy tak chłodno się do tego odnosił i przy każdej okazji powtarzała mu, że on nie widział przerażenia zastygłego na ich twarzach. On wówczas wzruszał jedynie ramionami, dając do zrozumienia, że ona stanowczo przesadza i koloryzuje. Potem rozmowa schodziła na inny temat i nigdy nic konkretnego z tego nie wynikło.
Mąż ciotki też tu zmarł, a Foulon dostał po nim w spadku akt własności. Nikt w rodzinie nie protestował, a niektórzy nawet odetchnęli z ulgą, że to nie im przypadł w udziale tak kłopotliwy „prezent”. Mimo lat, które zdążyły upłynąć, on wciąż nazywał ten dom "domem ciotki", a nie swoim.
— Tajemnicze zgony nad pięknym jeziorem. Ujdzie — powiedział bez zbytniego przekonania. Zerknął na laptopa rezydującego na stole i spoglądającego na świat czarnym okiem wygaszonego ekranu. — Co o tym sądzisz? To by nawet przeszło tylko śmierdziałoby wtórnością. Poza tym Pascal, to raczej idealna ofiara dla maniakalnego mordercy, a nie jego demaskator.
Roześmiał się na myśl o swoim bohaterze, łapiącym szaleńca z piłą łańcuchową w rękach i obłędem w oczach. Miała ona bardzo komediowy wydźwięk i z góry skazana była na odrzucenie.

Kolejne dni upływały wedle odliczanego przez zegar rytmu snu, jedzenia i patrzenia się w przestrzeń. Upał ani myślał zelżeć, a wena twórcza to przychodziła, to odchodziła. Foulon tylko raz opuścił swoją samotnię, by zrobić zakupy w pobliskim miasteczku — proza życia. Poza tym delektował się brakiem ludzkich fizjonomii w zasięgu wzroku.

Pierwsza pojawiła się piątego dnia, gdy słońce znikało już za drzewami. Dziewczyna w czerwonej sukience przeszła nieopodal werandy i skręciła w stronę jeziora. Chwilę przyglądał się jej, ale w końcu znikła mu z oczu.
Drugi raz pojawiła się siódmego dnia, gdy siedząc na werandzie zmagał się z weną, a raczej jej brakiem. Tym razem dziewczyna zatrzymała się i spojrzała na niego. Speszył się, ale wzroku nie odwrócił. Lubił obserwować ludzi, ich reakcje. Lubił ich denerwować swoim spojrzeniem. Wzrok dziewczyny był smutny. Duże oczy były jasne — chyba błękitne. Czerwona sukienka uwydatniała jej talię i sięgała aż do ziemi. Blond włosy opadały na ramiona. Podświadomie w myślach dokładnie ją sobie opisał — narrator własnego życia.
Patrzyli na siebie przez chwilę, a potem ona odwróciła się i odeszła. Ot tak.
Od tej pory miał ochotę z nią porozmawiać. Zwykle stronił od przypadkowych znajomości, ale tym razem było inaczej. Może to przez ten upał, a może przez samotność. Zagłębiając się w motywy działania swoich bohaterów oduczył się zupełnie analizować swoje własne postępowanie. Robił to, co robił i tyle. Całymi dniami przesiadywał na werandzie i wpatrywał się w jezioro. Na ekranie laptopa królował wygaszacz, wena była hen daleko i wszystko wskazywało na to, że nie zmieni się to prędko. Do miasta już nie jeździł. Zrobił tak duże zakupy, że mógłby przez miesiąc nie opuszczać lasu i niczego by mu nie brakowało. Telefon komórkowy wyłączył, miał dość codziennych rozmów z matką i pytań o to, jak długo jeszcze zamierza siedzieć w tym przeklętym domu.

Jedenastego dnia, dziewczyna pojawiła się znowu. Tym razem zawołał ją. Zatrzymała się. Uśmiechnęła smutno. Zapatrzył się na nią i czas jakiś trwali w milczeniu.
— Czy pani mieszka gdzieś w okolicy? — zapytał starając się, by jego głos brzmiał jak najbardziej swobodnie. Od razu sklął się w myślach, bo nic mu z tego nie wyszło. W tak krótkim zdaniu zdążył się dwa razy zaciąć i omal się nie przejęzyczył.
Kobieta przytaknęła.
— Nazywam się Andree Foulon, a pani?
Przekrzywiła głowę i znów się uśmiechnęła, ale nie odpowiedziała. Po chwili zaś odwróciła się i odeszła. Znikła mu między drzewami nim na dobre zdążył podjąć decyzję, aby pójść za nią. Jej powidok jeszcze dłuższą chwilę trwał w tego oczach nim i on rozpłynął się na dobre.
Po obiedzie poszedł na spacer. Spróbował odnaleźć ścieżkę, która odeszła nieznajoma. Nie znalazł nic. Dróżka, która niegdyś pewnikiem okrążała całe jezioro, teraz kończyła się po kilkunastu metrach, zarośnięta przez szuwary.
Wrócił do domu przygnębiony. Usiadł przy stole i położył dłonie na klawiaturze. Spróbował coś napisać. Jego wena się nie sprzeciwiła. Usiadła mu na ramieniu i szeptała do ucha odpowiednie słowa.

Spławik tkwił w miejscu, jakby mu ktoś za to płacił. Pascal ziewał, co kilka minut, przeciągał się i wracał spojrzeniem do kolorowego drewienka. Nienawidził wędkowania. Był zły, że znów dał się ojcu wyciągnąć. Teraz staruszek spał w skąpym cieniu dawanym przez pobliskie drzewo, a Pascal musiał pilnować wędek.
— Za jakie grzechy? — szepnął ze zrezygnowaniem i pociągnął łyk z butelki z wodą mineralną.
Słońce paliło jak głupie, a ptaki ćwierkały, przyprawiając go o ból głowy. Przeciągnął się i rozejrzał po raz milionowy. Wszystko w tym widoku przyprawiało go o mdłości.
— Drzewa, trzciny, woda, pomost, ojciec, stary peugeot — wymieniał. — Jakieś krzaki, woda, dziewczyna idąca po wodzie, trzciny, torba ojca...
Gwałtownie wrócił spojrzeniem do dziewczyny. Była tam. Ubrana w długą czerwoną suknię i bez wątpienia stała na tafli jeziora. Nie pomogło przecieranie oczu, ani wylanie sobie wody na głowę. Ona wciąż tam tkwiła. Nie pomogło mamienie się pomysłem, że może jest tam jakieś spłycenie — łacha piachu ukryta tuż pod lustrem wody. Wiedział, że to nie prawda. Dziewczyna spojrzała na niego i skinęła dłonią. Zamrugał. Dziewczyna zniknęła…

c.d.n.

(Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.01.2012 12:06 przez Marša.)

(Ten post był ostatnio modyfikowany: 24.12.2011 21:35 przez hekate20.)

Miło, że w ten nudny, wigilijny wieczór, człowiek może liczyć na jakieś nowe opowiadanko na forum. Co prawda nie ma tego wiele, jednak pojawił się przynajmniej smaczek.

Mnie także tekst przez chwilę skojarzył się z Sekretnym Oknem. (Widać, oglądamy z Hekate podobne filmy). Poza tym, często odnosiłem wrażenie, jakby w opisach była mowa o mnie samym. Poczułem lekką więź z bohaterem, ale nie o tym powinienem tu pisać. Ważne jest, że opowiadanie zapowiada się całkiem ciekawie i niewątpliwie zajrzę tu ponownie, gdy tylko pojawi się ciąg dalszy. Możesz mnie wtedy zaskoczyć czymś naprawdę dobrym, ale możesz też coś spieprzyć. Liczę, że wybierzesz właściwą opcję.

Pozdrowionka, Wesołych Świąt, itd.

(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.12.2011 16:45 przez Marša.)