Jak płatek śniegu
stopniała.
Kropla, łezka na Twej dłoni.
Tchu zabrakło Ci, wówczas.
Zapomniałeś, jak się oddycha,
jak składać ręce do pacierza
Na wargach strużki krwi.

Abstrakcyjna Twa egzystencja!
Oczy biegną po równinach wolności.
Zasłaniasz się w dzień,
w nocy gaśniesz.
Jak płomień woskowej świecy.

Z czasoprzestrzeni,
zwinnym krokiem się nie wyrwiesz.
Tu jesteś!
Żołnierzyku swojej wojny.
Zamknięty w papierowej klatce,
pajęczą siecią otoczony.
Broń się! Broń, Waleczny!

Przeszło mi obok, kompletnie przeszło. Marylka się wyrywa, że było. Słusznie wyrywa.
Interpunkcja mi się nie podoba, ewidentnie w Tchu zabrakło Ci, wówczas.
Zapomniałeś, jak się oddycha jest coś nie tak - albo zabrakło Ci wówczas. Zapomniałeś..., albo zabrakło Ci, wówczas /Zapomniałeś.
Przy Na wargach mała litera (konsekwencja, w tę lub we w tę!). Z czasoprzestrzeni, /zwinnym krokiem się nie wyrwiesz. - bez przecinka.
W treści nic nie przykuło mojej uwagi, nie capnęło tak, bym nie mogła się wyrwać, w zasadzie w tym momencie głuszy tylko końcowe słowo „Waleczny”, ale po co się do niego w wierszu zwracasz, już nie pamiętam.
Patrzę jeszcze raz i najprzyjemniej mi z równinami wolności, reszta wydaje mi się jak tytułowa klatka - papierowa, lekko wodą pokropić, a zmięknie, zmieni się w papkę, jeśli pomożemy i tyleśmy ją widzieli.

Dziękuję za komentarz.

---

Mam jednak małą uwagę a propo interpunkcji. Jest we właściwym miejscu, ponieważ JA tak ten wiersz właśnie odczytuję. Z tymi przecinkami, tam gdzie są, tam być powinny. I trochę dziwi mnie, że aż tak bardzo każdy ma zarzuty w wielu wierszach do interpunkcji, a to dlatego że często autor miał takowy zamiar. Mimo tego, że stylistycznie to może nie pasuje, ale to nie proza, a poezja. Moim zdaniem poezja rządzi się swoimi prawami i dopuszczalne są tu kropki, przecinki, nawet w dużych ilościach. To zależy tylko i wyłącznie od autora, który tworzy wiersz.

Ja poeźnianą interpunkcję odbieram tak — albo cały tekst jest utrzymana konsekwentnie, albo poprawność zostaje zaburzona ze względów rytmicznych, albo sporadycznego użycia wymaga tekst, albo interpunkcji nie ma wcale. Rozumiem, że Ty tak, jak napisałaś, ten tekst odczytujesz i faktycznego prawa nie odbieram — po prostu mnie się to nie widzi, bo nie dostrzegam większego sensu w, nazwijmy, wykroczeniach, które miały miejsce w powyższym tekście. Ale to wciąż tylko opinia, subiektywna z definicji.

Za którą dziękuję.

Niezły wiersz, naprawdę.
Przemówił do mnie, spodobał mi się. Jest taki... lekki. Gdy go czytałam, miałam dziwne wrażenie, że znajduję się w zupełnie innym świecie. Oczami wyobraźni widziałam to, co opisałaś w wierszu.
Brawo.

Bardzo mi miło za takową opinię. Nie spodziewałam się. Serdecznie dziękuję!

Fajne rymy Ogólnie jest ciekawie i dobrze. Napisany jest z emocjami i lekko. Podobało mi się to - I like it

Rymy?
Dziękuję.

A widziałaś u współczesnych poetów przecinki w takich miejscach? Ja rozumiem, że tak to czytasz. Ale nie każde zawieszenie głosu musi być akcentowane przecinkiem. Również w wierszach interpunkcja się liczy. Według mnie to zadań poety należy wiersz napisać. To, jak się go czyta, należy już do zadań interpretującego.

Cytat: Zapomniałeś, jak się oddycha,
jak składać ręce do pacierza
Na wargach strużki krwi.

Ostatni wers wypadałoby oddzielić kropką, albo przecinkiem i zacząć z małej litery.

Cytat: Kropla, łezka na Twej dłoni.
Tchu zabrakło Ci, wówczas.
Zapomniałeś, jak się oddycha,

ten nieszczęsny przecinek gubi sens zdania.Rozumiem, że sens jest "wówczas zabrakło Ci tchu". Ale ten przecinek sugeruje, że kiedy zabrakło Ci tchu, wtedy zapomniałeś, jak się oddycha itd. A jeśli tak ma być, to bo wówczas absolutnie nie może być kropki.

Cytat: Jak płatek śniegu
stopniała.
Kropla, łezka na Twej dłoni.

kropla stopniała? Krople nie topnieją, krople są stopniałe. A jeśli chodzi Ci o porównanie kropli stopniałej jak płatek śniegu, to ta kropka tam ewidentnie nie pasuje.

Cytat: Z czasoprzestrzeni,
zwinnym krokiem się nie wyrwiesz.

I znów ten przecinek.

Ale ogólnie wiersz dobry, z pomysłem, z przesłaniem. Tylko technika do mnie nie przemawia. A czytam bardzo dużo wierszy i chyba troszkę się na tym znam.