Witam.
Aktualnie pracuję nad większym projektem, długie opowiadanie. Osoby, którym do czytania dałam wersję roboczą mówią, że przypomina im to książkę pod względem literackim, ale i też wątkowym... Może być i tak.
I tutaj pojawia się moje pytanie, a raczej wątpliwość... Bohaterka opowiadania/książki to kobieta samotna, po przejściach (nie tylko miłosnych). No i od początku zagłębiamy się troszeczkę w jej przeszłość, dawne kłopoty, niepowodzenia.... I w samym opowiadaniu też przytrafia jej się wiele smutnych, przykrych, łamiących i strasznych rzeczy. Zastanawia mnie tylko fakt, czy jeśli połączyć jej przeszłość z teraźniejszością i treścią opowiadania (w którym także natrafi na wiele przeszkód w swoim życiu, małych osobistych "tragedii"), to czy nie będzie to może ciut... naciągane?
Jak myślicie?
Czy może warto jest się czasem pogrążyć w z pozoru dziwnym i dość przykrym temacie, aby później z tego wyszło coś naprawdę fajnego?

Liczę na Waszą pomoc.

Możesz zrobić z bohaterki też osobę, która wyolbrzymia problemy. I za takowe uznaje również rzeczy błahe. Na dodatek przegrała na loterii wydanej przez Los i ma po prostu pecha, a prawa Murphyego u niej działają ze zdwojoną mocą. Zdarza się i tak czasem w życiu. Niektóre osoby w jakiś niewyjaśniony sposób potrafią przyciągać do siebie kłopoty, a inne wręcz przeciwnie.

Wszystko zależy od tego jak to opiszesz, tak naprawdę. I co bohaterka pocznie.

Dziękuję za odpowiedź.
Bohaterka wyolbrzymiająca problemy to na pewno nie jest. Wzorowałam ją, szczerze mówiąc, na swojej osobie i drugiej, dość bliskiej mojemu sercu. I z tego wszystkiego powstała właśnie postać, która w życiu ma niewyobrażalnego pecha. Do miłości, różnorakich zdarzeń... Aż mam ochotę rzec "masakra".

Chodziło mi po prostu o to, czy nie będzie to zbyt sztuczne, jeśli przedstawię ją jako osobę mającą tyle kłopotów. Ale teraz widzę, że chyba jednak nie. Tak prostu bywa. I zamiast zadawać pytanie powinnam spojrzeć na własne życie. Odpowiedź bym miała. Niektórzy są "pechowi" z natury.

Ja odpowiem na pytanie tak:
to wszystko zależy od tego, jak to pokazać.

Są ludzie pechowi, są dramaty życiowe i literackie. Problem z pisaniem takowych polega na tym, żeby nie popaść w śmieszność. Dramatyzm jest dobry, przedramatyzowanie wpada w śmieszność. Zatem jeśli stylistycznie dobrze przedstawisz swoją bohaterkę, to powinno wyjść ok. Ale jeśli się potkniesz, to... no ktoś zapłacze przy czytaniu tego, ale ze śmiechu.
jak będzie naprawdę nie da się osądzić w ciemno.

Kto pyta, nie błądzi.

Poprzednia wypowiedź oddaje wszystko w zupełności.
Tutaj zależy od Twoich umiejętności. Możesz opisywać co Ci się rzewnie podoba, ale jeśli spartaczysz to w czysto technicznej podstawie, to śmiem twierdzić, że nic dobrego z tego nie wyjdzie.
Jeszcze dodam, że osobiście nie przepadam za postaciami, które wiecznie się nad sobą użalają. Nie mam pojęcia, jaki charakter ma Twoja bohaterka, ale mam nadzieję, że stawia czoła przeciwnościom losu.

A jak dla mnie, to zależy od tego, czy piszesz "O rany, znowu to", czy "Szczęście nie sprzyjało mi przez całe moje życie". Jak byłam mniejsza, to napisałam coś takiego, że bohaterka się tylko żaliła, zawsze mało "O Boże, O mój Boże, o rany" itd. Ale inni już wszystko napisali

Myślę, że to nie jest przesada jeśli stworzonej przez ciebie bohaterce nic się nie udaje, a nieszczęście dopada ją na każdym kroku.
To szansa na stworzenie ciekawego zakończenia w którym odmienia jej się życie.
Taki utwór może zwrócić uwagę na ważną rzecz, która dotyka każdego z nas.
Jest nią NADZIEJA.

A ja myślę, ze autorki tematu nie było od 4 miesięcy, więc czego tu się teraz nie napisze i tak to nic nie zmieni. *defetystka*

Kto pyta, nie błądzi.

Ale zawsze może przydać się następnej osobie , która tak samo chce stworzyć taką nieporadną postać. Nie musi tworzyć następnego wątku, bo ma go przed nosem.

A od takich wypadków jest wyszukiwarka ^^.
*ukłon i zejście ze sceny*