Witam. Poniżej tekst opowiadania wraz z autorską interpretacją. Zapraszam do komentowania.

Przesłuchanie

- Ulica. Idę wolno w stronę domu. Słońce ostro świeci, nie mogę patrzeć. W końcu docieram do drzwi. Krótka rozmowa z mamą o szkole i obiad. Lekcje? Nie. Komputer, telewizor? Pudło! Gazeta. Nie znam tytułu, nie ja ją kupuję, przerzucam okładki, zdjęcie osobnika jeszcze niedawno tytułującego się „Holocausto” – o czym dowiaduję się z treści jednego z artykułów. Czytam. Znowu: darcie Biblii, bezprawie, haniebny czyn, sądy przyklaskują… Parę dni później, tak dobrze znany Internet, strona zapisana w zakładkach – apel biskupa o bojkot wystąpień tego całego „Nergala”. Zapomniałem... Dziś, dwa tygodnie później, kolejna gazeta, nawet dwie, kolejne artykuły: ksiądz krytykuje biskupa, ksiądz staje w obronie księdza krytykującego biskupa, sprawa Darskiego dzieliła i nadal dzieli. Przypominam sobie strzępki prasowe, urywki; jakaś pani wypowiada się, że jej darcie Biblii nie gorszy jako katolika; profesor Środa przyklaskuje Adasiowi, który od czasu nieszczęsnego wyroku znów znalazł się na ustach wszystkich, też chce podrzeć Biblię…

Pewnego razu zmuszony byłem czekać dłuższą chwilę na dworcu autobusowym, w małym miasteczku. Wtedy – było późne popołudnie – nikt tamtędy nie przechodził, z wyjątkiem starego, obdartego człowieka, który wyraźnie kierował się w moją stronę:
- Przepraszam pana – Powiedział do mnie zatrzymując się o dwa kroki przede mną – nie ma pan może dwa złote dać na busa?
- Proszę – mówię wyciągając z kieszeni monetę.
- Dziękuję. Życzę panu wszystkiego najlepszego, niech panu Bóg da dobrą przyszłość, niech… bla, bla, bla… – Uśmiecham się, słysząc o Bogu z ust nieznajomego. Odchodzi uradowany. Prosto w stronę sklepu spożywczego. Idzie może po chleb? Wraca, niesie coś za pazuchą, nie patrzy na mnie. Naprawdę chciałem dać mu na ten bilet.

Inny przykład: Szkoła. Po sześciu godzinach logiczne myślenie nie wydaje się możliwym. Ostatnia lekcja – religia. Kpina! Z trzydziestoosobowej klasy obecnych było siedmioro uczniów. Resztkami woli starałem się słuchać fragmentów książki, która traktowała o spowiedzi. Mimowolnie rozejrzałem się po klasie. Reszta dyskutowała w najlepsze, dobrze chociaż, że szeptem. Nikt, włącznie z czytającym, nie zwraca uwagi na treść. „Co oni tu robią? Po co przyszli?” – Pomyślałem. Chyba sami nie umieliby powiedzieć. Wspaniała młodzież, ale oni chociaż byli. Dzwonek! Dwóch moich kolegów zerwało się z krzesła, mało brakło a drzwi wyleciałyby z zawiasów, chłopców już nie było… Zmęczony zawlokłem się na przystanek. Bus podjechał po pół godzinie. Sporo ludzi wysiadło. W środku był mój przyjaciel. Krótka rozmowa i już znaleźliśmy się na dworcu, spojrzałem przez okno – na przystanku znajdowało się około dwudziestu osób, zbyt wiele na tak zatłoczonego busa. Wstaliśmy z kolegą, widząc starsze osoby, które już ustawiły się w kolejce do wejścia. Dwóch naszych rówieśników – nie znałem ich, oceniam po wyglądzie – usiadło na naszych miejscach, ze śmiechem na ustach. Wywołało to ogólne zdziwienie.

Nie jestem człowiekiem idealnym. Nie tak dawno temu byłem klasycznym przykładem rutyniarza. Niedziela = Msza. Irytację wywoływały pierwsze niedziele miesiąca, chodziłem wtedy z rodziną do kościoła o godzinę wcześniej, na adorację. Co ja tam miałbym robić? – Brzmiały argumenty mające przekonać mnie samego. To, że tam chodziłem i do tego byłem ministrantem wprawiało w ogólny zachwyt wszystkie starsze kobiety – wiadomo, mała wioska, każdy wie o każdym. Mądry, idealny, będzie księdzem – przynajmniej dwa razy dziennie słyszałem takie określenia. Tak właśnie wyglądało moje życie. Wtedy jeden, nawet bardzo prymitywny ateista wystarczyłby do rozniesienia mnie na strzępy w merytorycznej dyskusji. Po jakimś czasie, nie wiem jak, zacząłem czytać różne artykuły, o Bogu, o tym jak powinna wyglądać moja relacja z Nim. Zaczął się powolny proces dorastania do wiary.

Obecnie nie chodzę już na nabożeństwa pierwszej niedzieli – zmienił się ksiądz. Pochwały jakby ucichły. Jestem (w zasadzie byłem) jednym z nielicznych lektorów w mojej małej parafii. Umiem płynnie czytać, a wcześniej byłem jedynym lektorem, który w ogóle czytał. Zacząłem się przygotowywać do najprostszych liturgicznych czynności. Nie wiem czy to, co robiłem, robiłem idealnie, ale starałem się by tak było. Wciąż jestem daleko.

Błogosławiony Jan Paweł II. Postać nieprzeciętna. Okrzyknięty świętym. Dziś - sześć lat po jego śmierci, nauki, wspaniałe płomienne mowy o wierze i roli chrześcijaństwa i człowieczeństwa zostały sprowadzone do pustych haseł typu „Nie lękajcie się!”, a których kontekstu większość nie rozumie, bądź nie chce zrozumieć. Encykliki, myśli sprowadzono do pamiątek, książek, które po krótkiej fascynacji zalegają na półkach – zupełnie jak Pismo Święte w wielu domach. Już nie przemawia jego…
- I co to ma do rzeczy? – Nagłe wtrącenie przerwało potok słów i myśli płynących z głowy człowieka siedzącego po drugiej stronie stołu. – Nie o to tutaj chodzi. Nie jesteśmy na kazaniu! Spytam jeszcze raz: co skłoniło cię do wielokrotnych morderstw, bestialstwa? Zjawiałeś się i zabijałeś ich jak anioł śmierci, no i te cytaty z księgi psalmów „strzała lecąca za dnia”, „demon, co niszczy w południe”, chyba wiesz, na co mi to wygląda?
- Pytasz o rzeczy, których nie jesteś w stanie zrozumieć. Możesz pojąć, co dzieje się z człowiekiem grzesznym? Potrafisz? Ja sam nie potrafię. Codziennie obserwuję zło, podłość, bezczelność, nachalność, obrzydliwość, zuchwałość, chamstwo, kłamstwo, plugastwo, deprawację, bezpruderyjność, słowem, co tylko można sobie wyobrazić. Kiedyś pisałem wiersze, ale straciłem wolę, posłuchaj jednego z ostatnich – wyciągnął pomiętą kartkę z kieszeni kraciastej koszuli, którą miał na sobie
- Drogą mą nauczać jest,
wnet spłynie ona krwią,
lament – próżny gest rozpaczy,
zabiję ręką swą.
Za przykazania:
nigdy nieprzestrzegane.
Za okrutne zachowania:
nigdy nieukarane.
Nie jestem jak drugi Paweł Jan,
nie jestem sługą pokornym,
rozpocznę śmierci tan,
mrożący krew szatanom przygodnym.
Jam z Piasta i on z Piasta,
tyle łączy nas.
Ja wybiję całe miasta,
On pokornie nauczał was… Rozumiesz, co mam na myśli?- Spojrzał na oficera z iskrami w oczach.
- Zwariowałeś na jego punkcie?! Mówisz o nim a nie dorastasz mu do pięt! – Irytacja w człowieku, który zrozumiał, że nic przydatnego z więźnia nie wyciągnie, sięgnęła zenitu.
- Może i tak. Ja po prostu chciałem zmniejszyć liczbę gorszących grzeszników. Wiesz, każdy grzeszy tak czy owak. Ale są tacy, którzy z tego robią sztukę, występują w telewizji i tam nawołują do zła. Kiedyś miałem wiarę, wierzyłem, że te nauki – nauki NASZEGO PAPIEŻA - trafią do ludzi. Niestety do ludzi trafiają tylko pieniądze. W świecie pieniędzy to nawet moralne. Zabić kilku ludzi, żeby na innych przypadało więcej pieniędzy. Wiesz, kiedyś nawet przypominałem ciebie, z tymi śmiesznymi ideami równości, braterstwa. Wiesz gdzie leży Afryka? Wiesz ilu ludzi umiera tam z głodu? A pieniądze, którymi rozporządzają ci bezbożnicy mogłyby dać tym ludziom życie. Zbyt dużo widziałem, żeby pozostawić te rzeczy samymi sobie. Wyobraź sobie: jest piękny dzień, świeci słońce, ptaszki śpiewają, cud miód i orzeszki. Ulicą idzie starsza kobieta, zgarbiona ciężarem lat. Biegnie za nią chłopak. W biegu wyrywa jej torebkę, a ją spycha pod nadjeżdżający autobus. Widziałeś kiedyś koktajl truskawkowy? Więc taki koktajl opryskał chodnik i jezdnię. Obróciłem się: chłopak zniknął. Ile jest, było i będzie takich przypadków? A przecież wszyscy jesteśmy rodakami tego sławnego Jana Pawła drugiego – Słowianie. Powinniśmy go, choć trochę przypominać, odrobinę. Wiesz, w czym jesteśmy podobni? Umiemy chodzić na dwóch nogach…
- Nigdy nie należy generalizować.

Dla zainteresowanych pragnę dodać, że niniejsze opracowanie stanowi integralną całość z opisywanym utworem. Sam utwór można interpretować na wiele sposobów – radosna TFURCZOŚĆ niektórych ludzi nie zna granic. Opracowanie powstało dla tych, którzy pragną poznać prawdę. Na zakończenie dodam ,że „Przesłuchanie”, mimo iż stanowi jeszcze odrębność w przyszłości może stać się podsumowaniem pewnego dzieła, nie chciałbym jednak uprzedzać faktów, które, jeśli Pan Bóg pozwoli staną się realnymi.

Dziękuję za uwagę. Jeśli zły dział, proszę o przeniesienie.

Notatka od Vipera, 25.12.2011 22:54: Zapraszam do regulaminu. Zamykam.

Echem... chyba nie czytałeś Regulaminu. zalecam tekst usunąć na razie, przeczytać Regulamin i później wrzucić go powtórnie.

Nie ma to jak dodac interpretację zaznaczoną taką <dużą> czcionką, wręcz nakazującą przeczytać ją najpierw, przy czym niemalże zabraniającą ustosunkować się osobiście...

Witam. Ponownie proszę o komentarze, tym razem po napisaniu regulaminowej liczby postów.

Do połowy jest nieźle. Jest pewna historia połączona z pewnym ogólnym konceptem. Problemem jest dla mnie jej ostatnia ćwiartka tekstu. Albo nie tyle problemem, co wywoływała u mnie przy czytaniu takie nieco zniecierpliwione "no i...?" Pomysł na bohatera, który dopuścił się iluśtam morderstw niejako w imię Boga, jest dobry. Nie jest odkrywczy, ale z pewnością ma potencjał i został tu on do pewnego stopnia wykorzystany. To gadanie głównego bohatera, naświetlające jego przeszłość jak i późniejszy sposób myślenia przez większość czasu wypada przekonywająco. Co do wiersza, to się nie wypowiem. Poezja rzadko do mnie przemawia i ten tu kawałek też pozostał mi wysoce obojętny. Powoływanie się na Jana Pawła II w argumentacji bohatera - ok. Wpisuje się ładnie w tę wizję kogoś, kto wychował się gdzieś, gdzie życie nielicznych mieszkańców kręciło się mniej lub bardziej wokół kościoła i wiary jako takiej. Ale końcówka o Słowianach to już mi pasowała jak pięść do nosa. Jakby to jeszcze może o samych Polakach było, to ok. Ale wrzuciłeś tam Polaków, Czechów, Słowaków, Serbołużyczan, Rosjan, Ukraińców, Białorusinów, Chorwatów, Serbów, Czarnogórców, Bośniaków, Słoweńców, Bułgarów, Macedończyków, Łemków... Jakby to ująć w kontekście religii, to tak od kościoła rzymskokatolickiego przez protestantów, prawosławnych po islam dominujący w Bośni i Hercegowinie. Patrząc z punktu widzenia kultury i historii też... Nawet z tym morałem, że nie należy uogólniać, to zgrzyta, bo jest jakieś takie przesadzone. To jest tak wielkie uogólnienie, że aż samo krzyczy: przesaaaadzaaaasz ^^""" A co za tym idzie wepchnięty na koniec morał na tym traci.


A teraz pozwolę sobie skonfrontować to, co przeczytałam, z moim odbiorem treści i twoją interpretacją.


"Ze względu na skomplikowaną budowę kursywą zaznaczone są wypowiedzi głównego bohatera, a wtrącenia narratora i wypowiedzi policjanta są pisane normalnym stylem" Na szczęście budowa nie okazała się tak skomplikowana, abym się w niej nie połapała nawet nie mając fragmentów pozaznaczanych kursywą :) Zatem chyba nie doceniasz potencjalnych czytelników, nieładnie...

"Powszechnie wiadomo, iż więzień czy policjant nie posługują się nienaganną polszczyzną i ( niestety ) nie władają nią zręcznie niczym samuraj swym mieczem." - że sięgnę do do tekstu, do którego odnosi się to zdanie: "- Nigdy nie należy generalizować." HYMMMMM. xD Swoją drogą potem próbujesz podkreślić, że ten stereotypowy więzień i policjant popadają w głębokie metafory. Czy tylko mi jakoś to zgrzyta? Swoją drogą jakaś skrzętnie ukryta ta metaforyka.

"Główny bohater – więzień zakładu karnego" - Ciekawostką jest zatem, że jakiś policjant przesłuchuje kogoś, kto już dostał wyrok. No chyba, że policjant ma zacięcie psychologiczne i po prostu chciał z seryjnym mordercą porozmawiać i spróbować go zrozumieć. Sęk w tym, że zarówno z tekstu jak i twojej interpretacji wynika, że to jest klasyczne przesłuchanie.

"Zestawia nauki Kościoła i sylwetkę błogosławionego Jana Pawła II z codziennością. Takie zestawienie zupełnie odwraca miejsce zainteresowania i burzy powszechnie pojęte standardy." Po pierwsze, to chyba chodziło ci o przyjęte standardy, bo nie wiem co tu jest do pojmowania. Po drugie: czemu burzy cokolwiek? W swojej interpretacji próbujesz mi chyba wmówić, że Jan Paweł II był ponad codziennością. Aż przytoczę pierwszą lepszą historyjkę z życia Jana Pawła II"
"Od pewnego czasu stanem zdrowia Jana Pawła II zaczęły bardzo interesować się media. Powtarzano każdą plotkę na ten temat. A sam Papież, pytany o swoje zdrowie, odpowiadał:
„Nie wiem, nie zdążyłem jeszcze przeczytać porannej prasy”." ("Kwiatki Jana Pawła II").
tak mi się widzi, że Jan Paweł II był właśnie kimś bardzo związanym z tym, co dla wielu jest codziennością, a nie człowiekiem zamkniętym za ciężkimi drzwiami, gdzieś w dalekim kraju, który miałby z nią niewiele wspólnego. I co ważniejsze, to właśnie było w nim wyjątkowego.
Oczywiście mogło ci chodzić o fakt uznania go za błogosławionego... ale takie oderwanie tego, co było po jego śmierci, od tego, co było przed nią mi osobiście się nie podoba.

I tak dalej... Tak czytałam tę interpretację i nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że chciałeś w tym opowiadaniu bardzo dużo zawrzeć, ale sporo z tego pozostało w twojej głowie i tyle. Nie wykorzystałeś potencjału drugiej postaci do ukazania lub zaakcentowania niektórych spraw i wskazania z jakiego punktu widzenia czytelnik powinien próbować na nie spojrzeć. A to ważne, bo jak trafi na kogoś o poglądach zbieżnych z twoimi, to wyniesie z tekstu podobne refleksje, a jak na kogoś, kto widzi to wszystko zupełnie inaczej, to uzna to za bełkot skazańca i tyle - a mógłby się ktoś taki spróbować zastanowić, spróbować rozważyć, jakby to wyglądało, gdyby spojrzał inaczej... Ten policjant jakiś taki pominięty przez ciebie. :/

Kto pyta, nie błądzi.

Na swoje usprawiedliwienie mam tyle, że moja polonistka tego nie zrozumiała i dlatego tak napisałem
Praca była pisana na konkurs o papieżu, stąd ci nieszczęśni słowianie, jak i tragicznie mała objętość. Co do tego więźnia zakładu karnego - mea culpa: pogubiłem się między tym co miałem w głowie, a tym co napisałem, stąd bełkot. Co do tego odrealnienia, o którym piszesz: musiałem coś napisać jaki to on fajny nie był, bo nie wygrałbym tego konkursu.
Policjant pominięty świadomie - ma symbolizować praktycznie każdego, kto stałby na jego miejscu, w takiej sytuacji. Interpretacja faktycznie nie jest najszczęśliwsza, ale ja w końcu mam pisać, a interpretację tą traktowałem jako taki zarys tego co mniej więcej chciałem napisać.

Że do tego policjanta wrócę. Piszesz, że miał symbolizować... sek w tym, że nie symbolizuje, bo go tam prawie nie ma. Gdyby bardziej zaznaczył swoją obecność, był bardziej zauważany przez więźnia, to mógłby być ekwiwalentem kogoś/czegoś. A tak, to równie dobrze ten więzień mógłby pisać ołówkiem po ścianie swojej celi pamiętniko-spowiedź. Może okrojenie roli policjanta wynikało z jakiegoś ograniczenia na długość tekstu... nie wiem. Nie moja sprawa w sumie ^^"

Kto pyta, nie błądzi.

Sam też nie wiem, co mam Ci odpowiedzieć, dlatego się zgodzę (no bo jak tu zaprzeczyć?) i podziękuję za komentarz i przeczytanie całości.

Sztuką jest napisać tekst, który nauczycielka zrozumie bez odautorskiej interpretacji, bo w końcu komisja też jej nie ma, jeśli o konkursie mowa.

Dlatego ją zigonorowałem i jednak wysłałem tak jak było.