Mój najnowszy książkowy nabytek, jeszcze świeży - pchnie empikiem. Przeczytany kilka godzin po kupnie. Wessałem całość jednym duszkiem jak powiedzmy zapach jodeł w środku zimy.

Książka intryguje i irytuje zarazem. Jest kapitalnym przykładem, jak można wpaść na genialny pomysł, a następnie zjebać go po całości. Przelanym na kartki przekazem, jak zupełnie nie trzymać się żadnych wstępnych projektów i zamiast kościoła zbudować supermarket.

Od początku, bo się pogubicie.

Rhezus nie jest typowym bohaterem. Znaczy - pewnie byłby nim, gdyby nie to, że jest nieśmiertelny, a wszystkie śmiertelne rany goją się na nim, kończyny odrastają, a trucizny mu nie straszne. Czuje ból, ale nie można go zabić ostatecznie. Słowem - świetna z niego fabryka organów dla NFZ'etu. Pokochałem go z wejścia - w dupie ma dobro świata i pomoc pokrzywdzonym. Przeciwnie - nie stroni od zabicia niewinnego. Jest jednak zmęczony wiecznością. Świat go nudzi. Stąd też ma tylko jeden cel - ŚMIERĆ.

Z takim pomysłem fabuły autorka zrzuca nas do brutalnego świata pełnego demonów i Bogów. Pośrodku niego Rhezus szukający przeciwnika, który pokona go ostatecznie. To zapowiada się ciekawie, prawda? Dla większego smaku podróżuje Rhezus ze swym demonem - Agresją, jego ukochaną - kapryśną przedstawicielką płci żeńskiej pod postacią pięknego, czarnego konia.

Wiele rzeczy jest owianych tajemnicą - na przykład klątwa zrzucona na Rhezusa przez Bogów, jak również specyficzne uczucie Rhe~ z Agresją. To wszystko buduje specyficzny, nieco mroczny klimat, który potęgują kapitalne opisy walki, tortur i śmierci. Miejsca oddane są bardzo realistycznie. Brudne lochy? Czemu nie. Zarażona wioska? Proszę bardzo, wypisz, wymaluj.

Efektu nie psują nawet kobiety, które zostały umieszczone w książce głównie po to, aby zaproponować Rhezusowi seks bez zobowiązań. To naprawdę dziwne, że każda z bohaterek (nawet tych, o których jest tylko nawiązanie) musi zostać przelecona lub przy pierwszym spotkaniu ubrana jest w sukienkę, przez którą prześwitują sutki i włosy łonowe. To bywa wręcz denerwujące, a jest tym dziwniejsze, że "Rhezus" jest przecież autorstwa KOBIETY. Co mamy pomyśleć o Pani Róży? Hm? Cóż. My, jako faceci, grzecznie przymykamy oko na pewne zboczenia.

Do nieco przed połowy Rhezus to przyjemna książka o poszukiwaniu środka na nieśmiertelność. Róża mistrzowsko przedstawia zjawisko umierania. Chłodno i bez dystansu. Wielokrotnie przychodzi nam czytać, jak prości ludzie umierają na najróżniejsze i najwymyślniejsze sposoby. Ich śmierć jest wręcz piękna! Genialna! Rozszarpywanie, tortury, zakopywanie żywcem... Oto właśnie cały "Rhezus".

Po 130 stronie zaczyna się prawidłowy wątek fabularny. Tragicznie słaby, dodam. Problemy z nieśmiertelnością zostają zepchnięte na jakiś śmieszny margines, a zamiast tego dostajemy Wyrocznię, która pełni w tym świecie funkcję papieża, ale jest podwójnym agentem i na drugi etat pracuje jako wyznawczyni sekty i zabija dla zabawy. Jest kiepsko. Rhezus, który dotychczas miał w dupie cały świat, nagle interesuje się Bogami i ową Wyrocznią. Ucieka z miasta, goniony przez jej ludzi, aby później samemu pofatygować się do niej, aby następnie od niej uciekać... Róży zaczyna brakować pomysłów, bo Agresja ratuje bohatera chyba ze trzy razy, a sam Rhezus ze dwa, jak nie trzy, ląduje w więzieniu.

Sama postać wyroczni jest szara, mało barwna i jakby wepchnięta na siłę. A motyw umierania rozwiewa się na przestrzeni rozdziałów. Dodatkowo przez treść przewleka się 50 stron biografii dwóch postaci, które co prawda nieco wyjaśniają w wydarzeniach z przeszłości, ale po prostu nic ciekawego do czytania nie wnoszą.

Rozdziału na rozdział robi się coraz nudniej.


Książka ma kontynuację - Zielone oczy Wyroczni, ale już teraz wiem na pewno, nie kupię tej książki, aby dalej czytać o beznadziejnym motywie walki z Wyrocznią...


Yami

Haha.
Dlatego wolę kupować książki, które już czytałam i wiem, że jeszcze nie raz będę chciała po nie sięgnąć. Wszelkie nowości lepiej wypożyczać z biblioteki. Nie żal wydanych pieniędzy.
Yami, recenzja ci się udała. Błyskotliwa, sarkastyczna i dowcipna. Tak, jak lubię.

W empiku się zasiedziałem do 80 strony. Tu ciach, czas zamarł, godzina 21, zamykają szybka reakcja - kupuję.
Nie żałuję, ale też jakoś specjalnie dumny nie jestem.

yAMI, MI SIĘ TAK JESZCZE NIGDY NIE ZDARZYŁO xd przysypiam tylko na Komputer Świat itp. co do książki obrazek ciekawi, może się kiedyś do niej dorwę