Otóż zaistniał problem niebylejaki, a mianowicie opis wojny. Bardzo dużej i rozległej wojny.

Temat dość trudny. Jak wy sobie radzicie z tego typu opisami? Czy piszecie wszystko z najdrobniejszymi szczegółami (ten walnął tego, tamten padł matrwy itp.), czy raczej opisujecie jakby z lotu ptaka (tamci tłuką sie jak mogą) czyli wszystko ogólnie.

Nie moge sobie z tym poradzić... Może wspomożecie mnie trochę i poddacie jakieś pomysły, rady...

Będę bardzo wdzięczna

Kwestia perspektywy. Opis jako opis wszechwiedzącego narratora, czy też z perspektywy bohatera/ki?
Najlepiej pozostawić wszystko w ogólnikach. Czasem tylko się zagłębiając w jakiś obrazowy opis.

Opis suchych faktów kronikarskich odpada, to pewne, chyba że chcesz uśpić czytelnika.

W sumie skonkretyzuj o co dokładnie chodzi (ogólnie, czy z jakiejś perspektywy?), później zastanowię się nad tym dokładniej.

W sumie ja też mam z tym problemy. Chciałabym napisać opis sceny walki jako wszechwiedzący narrator, plus opis uczuć jakie towarzyszą bohaterom. Jak to napisać, aby było jak najlepiej.

Perspektywa jest z punktu wrzechwiedzącego narratora.
Ja narazie opisałam wszystko ogólnikowo. Tam gdzie uważałam, że trzeba wprowadziłam dokładniejsze opisy wraz z ważniejszymi dialogami.

Nika_anika ja opisałam walkę kilku osób i nawet całkiem nieźle mi to wyszło. jak chcesz przeczytać to zajrzyj do mojego tematu w fantastyce o tytule Czas milczenia

Jako takiej wojny jeszcze nie opisywałam, zwykle były to bijatyki między kilkoma osobami. Osobiście wolę skupic się na głównych bohaterach, uważam, że można wtedy więcej napisać. Ubarwić opis ciosami, odgłosami...

Ja niestety musiałam opisać całą wojnę, a uczestniczyło w niej kilka tysięcy zbrojnych. Nie mogłam się jej pozbyć, gdyż to finałowa ( tylko w pierwszym tomie) walka. Myślę, jednak, że sobie poradziłam już z tym problemem.

Jeszcze trochę kosmetyki i będzie ok

Ja uważam, że najlepiej opisać w postaci ubarwionych słownie efektów, a szczegółowo, tylko głównego bohatera.

"Arik skoczył w kierunku ogniska, obracając w dłoniach młot bojowy. Wszystko się rozmyło. Lorcha był tuż przy nim, jego dwuręczny miecz ciął ze świstem powietrze.
Ludzka marionetka, gorejąca jak pochodnia, wciąż wyła i próbowała wydostać się z ogniska.
Kultyści stawili czoła atakującym, zdjęli kaptury i odrzucili precz długie, aksamitne płaszcze, ukazując swoje prawdziwe oblicza. Byli to potężnie zbudowani mężczyźni o złowrogich twarzach, przyodziani w kolczugi i uzbrojeni w miecze oraz topory. Ich wykrzywione gniewnymi grymasami oblicza i pancerze pokrywały ślady krwi i okultystyczne znaki.
Wirujący młot Arika trafił pierwszego z postawnych mężczyzn prosto w twarz. Głownia młota oderwała mu dolną szczękę, która odfrunęła w dal niczym kometa ciągnąca za sobą ogon z kropel rozbryźniętej krwi i migocząca gramentami białej kości. Zaraz potem rzucił się na niego następny, Arik zablokował cios bojowego topora na stylisko młota. Szybkim, celnym kopnięciem rycerz powalił napastnika, a następnie zmiażdżył jego czerep potężnym ciosem swego oręża. Kałuża krwi rozlała się na fioletowych płytach podłogi.
Gruber rzucił się w wir walki, miażdżąc kark jednemu kultyście, po czym obrócił się błyskawicznie, blokując cięcie wymierzone w jego plecy. Einholt był tuż przy nim, potężnym ciosem na odlew roztrzaskał klatkę piersiową jego przeciwnika. Von Volk złamał miecz przy pierwszym skrzyżowaniu kling z wrogiem i pozbawiwszy przeciwnika życia ułomkiem swojej broni, odrzucił na bok stygnące zwłoki i sięgnął po porzucony przezeń topór bojowy. We wprawnych rękach von Volka okazał się on prawdziwie zabójczą bronią. Szerokie ostrze już po chwili zagłębiło się w czaszce kolejnego wroga, znajdującego się w jego zasięgu.
Lowenhertz krótkim ciosem od dołu roztrzaskał szczękę innego z wyznawców zła, odrzucając go z impetem do tyłu.
Dołączył do nich Mechać. Jego miecz przeciął powietrze i ciało uzbrojonego w topór wyznawcy. Buchnęła krew. Jednak w następnej chwili Mechana dosięgły dwa ciosy przeciwników, przecinając go niemal na pół. Osunął się na ziemię z ochrypłym krzykiem, który wnet przerodził się w zduszone rzężenie.
Hendrick miał dość czasu, by ponownie naładować broń i posłał bełt prosto w czoło jednego z zabójców Mechana. W sekundę potem sam runął w tył z przeraźliwym wrzaskiem, przyszpilony do kolumny włócznią ciśniętą przez jednego z wyznawców. Guido uśmiercił zabójcę Hendricka i wyciągnął ostrze włóczni z ciała wojownika, ale tej już nie żył.
Arik dotarł nieomal do świętych Wilczych Kłów, gdy nagle otrzymał cios w ramię o osunął się na kolana. Gruber i Lowenhertz toczyli zacięte pojedynki tuż koło niego. Ostrze topora pozbawiło Guido czubka głowy i mężczyzna runął martwy na podłogę. Von Volk cięciem od dołu rozpłatał kolejnego kultystę od krocza aż po mostek. Jednak szerokie ostrze utkwiło między żebrami zabitego wroga i o uwolnieniu go nie było już mowy.
Shorack uniósł rękę i jednym zdawkowym gestem, pełnym jednak niepohamowanej mocy, spopielił następnego kultystę. W powietrzu rozeszła się woń spalonego ciała i rozgrzanego metalu. Czarnoksiężnik zachwiał się lekko i cofnął się o krok, jakby w obawie, że może stracić równowagę. Następnie obrócił się i zacisnąwszy tylko rękę, unicestwił napastnika, który chciał zajść Grubera od tyłu. Przynajmniej na kilka chwil, stwierdził Lowenhertz, Shorack odzyskał siły. Znów był z nimi, pewny siebie, bezlitosny i opanowany."
Wojownicy Ulryka
- Dan Abnett, Nik Vincent, James Wallis

Uczcie się. xζ

To raczej z perspektywy bohaterów, nie narratora.

No a jak chcesz to inaczej zrobić?