No i kolej na mnie. Tak długo na to czekałem, a teraz się trochę boję. Wiersz pisany rymem gramatycznym. Stara szkoła ale moim zdaniem naprawdę barwna. To moje pierwsze dzieło. Nie jest to arcydzieło na miarę nobla, ale nadrabia uczuciem.


Ukryłem się w ciemnościach pieczary
Naprawdę ciemno w tej jaskini było
Straciłem resztki swej wielkiej wiary
Utrata Ciebie to mnie zmroziło

Bo tam na zewnątrz nikt mnie nie czeka
Chcę wspiąć się na swą samotną górę
Nienawiść dobro z serca wywleka
A ja otaczam się grubym murem

Przyjaźń dawała mym nerwom spokój
Teraz przyszła chwila samotna
I siedzę co dzień w tym zimnym mroku
Już nie otworzę uczucia okna

Kiedyś Cię chciałem miłością obdarzyć
Odpędzić ciemność gdy wieczór zapada
Lecz pozostaje mi tylko marzyć
Bo złych demonów przybywa armada

Fakt, uczucia przejmują "dowodzenie" w tym wierszu. Podoba mi się, jest dramatyczny i prowokuje utworzenie w głowie kilku różnych historii. Całkiem dobry, ale nie oszałamiająco.

Wiersz czytałam kilka razy. Bardzo ciekawe, osobiste refleksje. W sumie można odnieść zarówno do Boga, jak i do kobiety. Motyw nieszczęśliwej miłości, jeśli patrzeć, że podmiot liryczny jest mężczyzną pozostawionym prze kobietę, co prawda mocno oklepany, ale w tym przypadku było całkiem znośnie o tym czytać. Nie podoba mi się wers "Już nie otworzę uczucia okna", to stwierdzenie "uczucia okna", jakoś szczególnie, nie przypadło mi do gustu, ponieważ to okno nie gra z mrokiem, pieczarami, górą.
Jak się czyta, to ma się wrażenie, że rzeczywiście otacza Cię ten chłód, wieje wiatr, czuje się samotność. A to lubię, kiedy czytelnik może utożsamić się z osobą mówiącą, właśnie dzięki opisom np. natury.
Pozytywnie i życzę powodzenia przy pisaniu kolejnych wierszy

(13.01.2012 20:45)julianna napisał(a):  Jak się czyta, to ma się wrażenie, że rzeczywiście otacza Cię ten chłód, wieje wiatr, czuje się samotność. A to lubię, kiedy czytelnik może utożsamić się z osobą mówiącą, właśnie dzięki opisom np. natury.

Uważam że wiersze powinno się pisać o emocjach tylko wtedy kiedy się je samemu odczuwa. Wtedy są wyraźne i opisy oddają to coś...

---

No jak na pierwszy wiersz to chyba całkiem nieźle. Spodziewałem się większej krytyki z waszej strony. Dziękuję za komentarze.
Pozdrawiam

Uczepiłabym się kilku zdań... Wiem, że w wierszach czasem można nieco nagiąć zasady szyku zdań, ale zdaje mi się, że jest tu nieco za dużo tej swawoli, przez co mnie, jako osobę piszącą opowiadania, a więc mocno skupioną na poprawności to razi. Nie mniej jestem zauroczona. Jest głęboki, mocny, wciągający i dający do myślenia. Ponadto, jak zauważyła Julianna, można się wczuć, poczuć chłód, ból i smutek. Zgadzam się też w kwestii dwuznacznej interpretacji. Dla mnie wiersz ten bardziej opowiada o kobiecie (zakładając, że narrator jest mężczyzną), dla innych jednak może to być o Bogu...
Mimo wad Twojego warsztatu, jak na pierwszy wiersz jest bardzo dobrze. Rozkręcaj się i pisz coraz lepsze, które również poruszać będą tak dogłębnie...

Twój wiersz jest po prostu dobry. Szału nie ma ale jest naprawdę poprawnie. Okno trochę nie pasuje ale też nie razi bardzo w otoczeniu całości. Oczywiście uczucia, wzięły górę no i dobrze. Szczerze ciężko jest napisać o miłości czy przyjaźni coś rzeczywiście szałowego. Ale nie znaczy, że się nie da. Pozdrawiam i czekam na więcej.