Czasami zastanawiam się nad swoją wiarą. Pochodzę z rodziny katolickiej, moja mama jest w tym zaślepiona, ale ja nie wiem, czy jestem wierząca. Jednego dnia sądzę, że to kompletna bzdura, że religia została wymyślona po to byśmy byli potulni jak baranki (wpływ "Boga urojonego" Richarda Dawkinsa?), a drugiego całą logikę powstania świata powierzam Bogu. Jednakże w końcu mogę mieć ALE do swojej religii a mimo tego być wierzącą. Mogę wyznawać filozofię Zedonga, mogę tak, jak on sądzić, że religia osłabia i otępia nasze umysły, jeżeli za bardzo jej się poświęcimy i będziemy ją łączyli ze sprawami przyziemnymi. W siłach wyższych nie należy poświęcać całej naszej nadziei, należy samemu pracować i tak osiągnąć wyznaczony sobie cel. Wiara, używana w najmniejszym stopniu, może służyć jedynie motywująco. Ja nigdy nie poświęcałam się całkowicie modlitwie ani nigdy nie żyłam w pełni życiem religijnym, nie myślę codziennie o tych sprawach, do kościoła chodzę wtedy, kiedy chcę. Albo inaczej - wtedy, kiedy poczuję potrzebę. Wiem, że to sprzeczne z tym że jestem wierząca, ale każdy może praktykować swoją wiarę tak, jak woli, bo wtedy nie czujemy nacisku i możemy samodzielnie zrozumieć to, w co wierzymy. Najgorsza jest ta presja robiona na dzieciakach z podstawówki, którym wpaja się, że muszą chodzić do kościoła i odmawiać paciorek codziennie rano i wieczorem. Aż wiara staje się dla nich uciążliwym obowiązkiem, a nie własną formą zrozumienia siły wyższej, która ma nad nami władzę.

...oto jest pytanie...ale odpowiedź może być tylko taka:
oczywiście,
jak najbardziej,
tak,
owszem,
jak najbardziej,
itp. , itd.
Pozdrawiam

Czy to po prostu marna prowokacja? Nie wiem. A jeżeli nie - dziękuję za uznanie.

Żadna tam prowokacja...bardzo proszę

Jak dla mnie to nie jest tekst pasujący do miana publicystyki. Brzmi jak zwykłe refleksje z pamiętnika.

Zgadzam się z Miśkiem, bardziej to już do Ob./Psych. Bo z publicystyki, to co by to miało być? Reportaż, felieton, cokolwiek?

Osobiście uważam że istotą wiary nie jest obnoszenie się z tym całemu światu. Ważne jest to co czujesz a nie to, że udajesz pobożną, co niedziela chodząc do kościoła, kiedy tak naprawdę tego nie chcesz. Jest jakieś powiedzenie, które mówi, że kto jest blisko kościoła jest daleko od Boga i coś w tym musi być.