Narracja w opowiadaniu jest pierwszoosobowa. W pierwszym rozdziale chciałbym, aby bohater opowiedział o sobie, przedstawił tło wydarzeń itp. Chciałbym, aby zrobił to w jakiś zręczny i błyskotliwy sposób, a nie "Nazywam się... Jestem...". To jest moja jedyna przeszkoda w napisaniu tego rozdziału.

Proszę, zasugerujcie mi coś

Sorry, ale na to nie masz sposobu wytrychu. Jak masz narrację w pierwszej osobie to wszystko zależy od twojego stylu. :] Można sobie nieco ułatwić pracę, ubierając to opowiadanie o sobie w dialog z jakąś inną postacią, która będzie się dopytywała o jakieś szczegóły i tym samym napędzała opowieść. Cały trik polega na tym, aby czytelnika nie zanudzić nudną narracją, ale to w dużej mierze wymaga dobrego stylu pisania. Przy dłuższej opowieści o przeszłości zdałby się na przykład taki gawędziarski. No ale tym stwierdzeniem wróciłam w sumie do początku tego posta. :)

Kto pyta, nie błądzi.

Zależy od tego w jaki sposób masz zamiar przedstawić historię. Równie dobrze może to być tak jak zaprezentowałeś, czyli nazywam się, jestem. Zwrot bezpośredni do czytelnika, jakby się czytało dziennik jakiś.
Inaczej to tak jak Marša zaproponowała, lub też spróbować przemycić te informacje w akcji, fabule. Cały rozdział przemieszać tak.

Podpis pod Eranorem.
Ale możesz zrobić coś takiego jak nazywam się... jestem...
Np. jestem John Connor i jestem dowódcą ruchu oporu... czy coś w tym stylu. Mam niejasne przeczucie, że Twoja twórczość nie pójdzie w klimaty Terminatora, dlatego możesz zacząć rozdział od przemówienia (notabene zmieni to fabułę, ale warto) - czy też przedstawienia osoby Twojej postaci jakiejś komisji rekrutacyjnej czy coś w tym stylu.

W zasadzie... z jakiego powodu chcesz czymś takim przywitać czytelnika?

Amon zadała dobre pytanie. Rozpoczynanie tekstu od czegoś co przypomina wyciąg z akt nie zawsze wychodzi na dobre. W sumie mam wrażenie, że sprawdza się rzadziej niż częściej. Sporo zależy właśnie od tego, po co to jest robione. :/

Kto pyta, nie błądzi.

Tak, zależy, co też on pisze. Zaproponowałem coś takiego licząc na sci-fi / fantastykę ^^ ale chyba się przeliczyłem.
Wystarczy zmienić narrację na trzecioosobową -.-

I właśnie przez takie podejście większość opowiadań jest mało interesująca. Że niby w fantastyce (notabene sf jest częścią fantastyki, tak jak ręką jest częścią ciała) można przynudzać notką autobiograficzną na wstępie? Jeśli ktoś nie ma własnego pomysłu na coś, co chce zrobić, niech tego nie robi, bo i tak nic ładnego z pożyczanych błyskotliwych myśli nie wyjdzie.

Wyciągiem z akt tego bym nie nazwał. Tylko nakreślenie głównego wątku fabularnego, powierzchowne zapoznanie się z postacią. Reszta powinna się ujawniać dalej, albo przemycana pod dialog, albo pod jakąś refleksją.

Nie chciał bym, aby czytelnicy byli znudzeni, ale też nie chcę, aby byli zagubieni w gąszczu jakiś zawiłych pojęć: "Szarzy ludzie"? "Organizacja"? "Scuba's Home", "Blondi", "Kółko Różańcowe", "Ghazdy Dho", to tylko niektóre. Owszem, można je wyjaśniać na bieżąco, ale jakieś elementarne wiadomości o świecie przedstawionym czytelnik wiedzieć powinien.

Opowiadanie/powieść jest trudna do sklasyfikowania. Elementy współczesne przeplatają się z jakimiś zjawiskami paranormalnymi. Świat jest nam bliski, a jednocześnie daleki, trudno zrozumieć mechanizmy nim rządzące.

Ja osobiście wolę, wprowadzić czytelnika w akcję, już od samego początku. Nudnym się (przynajmniej dla mnie) wydaje przedstawianie czytelnikowi już od początku przeszłości bohatera. To powinno rozwijać się wraz z akcją.

Wg. mnie jeśli już tak bardzo upierasz się przy swoim pomyśle, powinieneś zacząć pisanie od czegoś w stylu:


I bliskie były moje godziny, kiedy w tamten czas nie wypowiedziałem ostatecznego zdania...

To oczywiście tylko przykład, ale od razu wprowadza czytelnika w zadumę. "Jakiego zdania?", "Kim jest ten człowiek, i co on takiego zrobił?"