Dokładnie jak w temacie, mam mały problem z dobrym opisaniem sceny grozy. Chodzi mi o taką wyjęta z horroru. W filmie wystarczy, że w odpowiednim momencie pojawi się niespełna sekunda przerażającej twarzy i już można dostać palpitacje serca, a jak opisać to w książce? Interesują mnie zarówno i porady ogólne jak i konkrety. Jeśli znacie też jakieś dobre kawałki grozy z książek, przytoczenie ich tutaj ( o ile to możliwe) byłoby jak najbardziej zalecane.

No, w końcu ktoś mi odpisał w tym temacie

Musze ze wstydem przyznać iż nie czytałem żadnego dzieła Kinga. Jednak zbliżające się trzy miesiące wolnego, aż się proszą by je wykorzystać do nadrobienia moich książkowych zaległości. Podane przez Ciebie tytuły pójdą na pierwszy ogień.

Wracając jednak do tematu. Klimat, klimat, klimat hmm... W sumie masz rację pobudzenie wyobraźni czytelnika, by samemu tworzył potwory, a nie dokładne opisywanie ich, jest dobrym wyjściem. Na pewno muszą istnieć też i jakieś inne warianty straszenia. Może ktoś się z czymś innym spotkał?

W takim przypadku musisz umiejętnie zagłębić się w odczucia bohatera, przynajmniej według mnie. W końcu czytelnik odczuwa to, co odczuwa postać (z tym wiążą się następne dwa problemy: po pierwsze, sprawienie, by czytelnikowi zależało na bohaterze, by go kochał, czcił, wielbił; po drugie, musisz też sobie wyrobić opinię autora "nie zgadniesz, jak się skończy, ale hapiendu się nie spodziewaj, gorzej, twój ukochany bohater może zaraz zginąć, bo to, co chrobocze w kącie, zanurzy swe palce w jego wnętrznościach, oderwie głowę i wyrzuci przez okno; ja tymczasem nie uprawiam nekromancji, ani nie praktykuję cudownych, niepokalanych powrotów"). Twój "widz" musi trwać w niepewności i, cholera, strachu o los bohatera (co w większości książek jest spalone z miejsca, bo większość jest pisana ku pokrzepieniu czytelniczych serc i autorskich kieszeni).

Jeżeli chodzi o styl, trzeba utrzymać napięce. Nie można za bardzo rozpisywać zdań, powinny być krótkie, zwięzłe. Jeżeli o fabułę chodzi - to zależy od gustu. przydałyby się też dokładne opisy, np. dokładna analiza zmasakrowanych zwłok czy ciemności otaczającej bohatera.

Jak Lurrah zapisał, w człowieku strach najbardziej budzi nieznane, tajemnicze, niezidentyfikowane, coś. Jakieś dziwne odgłosy, może przywidzenia, odosobnienie i ciągłe uczucie strachu. Nie powiem ci dokładnie kiedy, ani kto, ale jakiś czas temu, były badania psychologiczne. Udowodniono dzięki nim, że największe przyspieszenie akcji serca, co jest naturalne przy strachu, odczuwała osoba, którą ,,katowano" dziwnymi dźwiękami, szarymi, zamglonymi postaciami i tym podobnym. Jak tu nasza Żabcia pisała, również należy umiejętnie oddać postać. Nie może to być pierwszy lepszy Lesiu spod sklepu, bo zwyczajnie, nikt się nim nie przejmie. Typ super bohatera, typu ,,Ja wam pokażę, jak się sieka Zombie" też raczej nie przejdzie. Powinna to być osoba, może nawet grono osób, które dobrze się znają, paczka którą jesteś w stanie tak opisać, żeby czytelnik/czytelniczka czuli się z nimi silnie powiązani, żeby mogli wcielić się w dowolną postać, albo tak napisać tą książkę, żeby ,,mogli" znaleźć się obok. Musisz też pamiętać, że thriller, jest formą, która jest prawdopodobna. Natomiast horror, to typ, którego zadaniem jest przestraszenie czytelnika. Tylko i wyłącznie, więc Zombie i jakieś inne Ghule mogą istnieć. Jeśli szukasz przykładów, polecam (dla wizualizacji) ,,Silent Hil" (gra komputerowa) oraz ,,Ksiądz" (film).
Mam nadzieję, że jakoś pomogłem

Sprawa dość ciężka, ale do wykonania...

Jak waszym zdaniem powinny być skonstruowane dialogi i opisy, żeby wzbudzić pożądane uczucia?
Np. w przypadku miłości - płacz, strachu - lęk itp...

Jak dla mnie, jeśli chodzi o miłość jest ciężko, bo czasami w trakcie pisania, wychodzą mi takie strasznie ckliwe, czasami wręcz kiczowate dialogi. Z opisami dobrze sobie radzę, ale romantyczne dialogi to masakra wyjęta spod buta

Cóż. Jak dla mnie, w tym wszystkim nie chodzi o zbytnie wyolbrzymienie (hiperbolizację! - kocham to słowo) całej sprawy. Jak dla mnie podstawą do uzyskania jakichś uczuć, jest po prostu taka... autentyczność. Przewidzenie tego, jak na prawdę bohater powinien się zachować. Naturalność takich wypowiedzi pokazuje wtedy czytelnikom, że te postacie to też ludzie (czy też elfy i inne takie) i dzięki emu czują się trochę bardziej z nimi związani.

Tak więc co do tych miłosnych - jak dla mnie nie ma co się roztkliwiać, tylko pomyśleć, jaką reakcję wywołują które słowa i spróbować to opisać. Przecież z tym może się wiązać jakiś strach, oczekiwanie, nadzieja... sęk w tym, żeby to jakoś przekazać. jednakże dokładnego opisu "jak to zrobić" Ci nie podam xD

Strach? Bardzo ciekawe Jak dla mnie powinno wyglądać to nieco podobnie do tego, o czym pisałam wyżej. Czyli przede wszystkim opisanie autentycznych odczuć bohaterów, tu może nieco wyolbrzymić niektóre z nich, ale też bez przesady... Co do budowy "straszącego tekstu", to jak dla mnie najlepiej sprawdzają się krótkie zdania, opisujące na przemian to, co się dzieje, z tym, co odczuwa postać. Np(już tak banalnie i na szybko):


I właśnie teraz przyszło mi do głowy, że jeszcze jednym dobrym środkiem może być opóźnienie akcji. W jakimś kluczowym momencie wstawić trzy gwiazdki i napisać coś z perspektywy innego bohatera, o ile taki istnieje... To denerwujące dla czytelnika, ale skuteczne ;D

Właśnie jeśli chodzi o opóźnianie akcji mam mały problem, gdyż u mnie wszystko dzieje się szybko.
Jestem cały czas w trakcie nanoszenia poprawek i korekty. Staram się zwolnic akcję, lecz nie zawsze mi wychodzi.

Czytałam gdzieś, że trzeba się wczuć w bohatera, spróbować spojrzeć na świat i całą sytuację jego oczyma. Niestety jeśli chodzi o miłość to teksty wychodzą mi tak kiczowate, że szkoda czasami gadać. Muszę nad tym popracować...

Jak coś, to możesz rzucić kawałkiem takiej rozmowy ^^ Popracujemy nad tym "łopatologicznie"