Ręką marnego fotografa historia spisana, a oparta o doświadczenia własne i relacje osób, które w niej czynny udział wzięły i na ekran komputera spozierały krytycznym okiem uczestników wydarzeń gdym to wystukiwał w noce letnie.

Michal Bernolák

Slajd 1
Gdzie Oldrich się męczy, Marketa jest aniołem, a Michalowi jest wesoło.

— Bogowie! — Marketa jęknęła i oparła się o sklepowy regał. — Oldrich, jesteś gorszy niż jakakolwiek znana mi kobieta! Zaręczam ci, że już nigdy, ale to absolutnie nigdy, nie pójdę już z tobą na zakupy! Zwłaszcza takie pod znakiem „bo ja muszę prezent kupić”! — Ostatnie dwa zdania wyrzuciła z siebie na jednym wydechu.
Oldrich skulił się w sobie, a przynajmniej zrobił ze sobą coś, co skuleniem miało zaowocować, ale w wykonaniu mężczyzny o wzroście niemal dwóch metrów wyglądało zabawnie.
— No i nie patrz na mnie wzrokiem skatowanego królićka, bo to mnie nie rusza. — Wzruszyła ramionami. — Bolą mnie nogi, bolą mnie plecy, boli mnie głowa i potrzeba mi na to remedium zwanego kawą z syropem brzoskwiniowym, bitą śmietaną i kawałkami czekolady na wierzchu. Kawą, która ty mi teraz postawisz, zrozumiano?
Głos Markety dawał do zrozumienia, że jakiekolwiek protesty dostaną natychmiastowy one-way ticket do piekła. Oldrich znał ją jeszcze z lat studenckich i był to czas aż nadto długi, aby zdążył się nauczyć, kiedy należy trzymać język za zębami i grzecznie robić co każą. Sam zresztą zaczynał być już tym wszystkim zmęczony. Kupowanie prezentów było ostatnią pozycją na liście rzeczy, jakie chętnie robiłby we wtorkowe popołudnie. A lista ta była długa, bo Oldrich jest, był i pewnikiem na wieki już pozostanie wariatem z milionem pomysłów na sekundę. Problemem w jego przypadku jest niemal całkowity brak jednostki decyzyjnej w jego głowie. Znaczy się, zapewne coś tam jest, ale rzadko działa tak, jak powinno.
— Gdzie chciałabyś tę kawę? — zapytał cicho świadomy albo półświadomy, że zamiast pytać powinien ją po prostu gdzieś zaprowadzić.
— Gdziekolwiek — rzuciła. — Chodź — dodała i pociągnęła go za rękaw kurtki.
Rzecz jasna Oldrich nie zaprotestował. Niczym potulna psina poszedł, gdzie mu kazali. Ludzka rzeka płynąca alejkami centrum handlowego rozstępowała się przed nimi niczym Morze Czerwone i choć postronnemu obserwatorowi zadecydować, czy to zasługa postury Oldricha, czy zdeterminowania Markety.

— Oldrich, wytłumacz ty mi, czemu ci się nie podoba pomysł kupienia twojej mamie tego pudełka? Sam powiedziałeś, że biżuterię trzyma w szufladzie w plastikowym koszyczku ze sklepu z AGD. Czerwonym, brzydkim…
— No, ale.... Je nie wiem — mruknął w kubek machiatto. — Ma je od lat, więc gdyby chciała mieć takie pudełko, to by je już sobie kupiła. Może jej tak wygodnie?
— Ma je przez zasiedzenie raczej — westchnęła nieco do siebie kobieta. — Prędzej uwierzę w garbate aniołki, niż w to, że ona je tak lubi!
— No ale, ja chciałem coś takiego, no... Ten...
Jęknęła.
— Zaufasz ty mi? — zapytała, patrząc na niego uważnie ponad krawędzią kubka z bardzo mlecznym latte.
— Noooo... — Wahanie w jego głosie usłyszanoby na Marsie, gdyby był tam ktokolwiek zainteresowany rozterkami Oldricha Jasenskýego.
— To kup to cholerne pudełko, które widzieliśmy dobre pięć godzin temu — powiedziała ze spokojem bomby przed wybuchem. — Potem pójdź do usługówki na wprost i niech ci to ładnie zapakują. Bonusowo kup jeszcze butelkę wina i wsio.
Oldrich zmarszczył brwi. W jego oczach widać było, jak sześcian decyzyjny w jego głowie bardzo usilnie stara się dokonać obrotu, ale ma z tym problemy.
— No... no —
W słowo wpadła mu Vondráčková wraz z piosenką, która Markecie służyła za dzwonek telefonu. Cokolwiek chciał Oldrich powiedzieć, na zawsze już miało pozostać milczeniem. Kobieta zaś przez chwilę ilustrowała klasyczny przypadek „kryzysu damskiej torebki”. Nim odnalazła komórkę, zdążyła wyciągnąć na stół kalendarz, kilka kosmetyków, kluczyki do auta, nawigację GPS i kilka innych drobiazgów, których przeznaczenia Oldrich wolał nie dociekać.
— Marketa Nestrilová... Co? Ana, ale ja za bardzo nie mogę... No rozumiem, rozumiem, ale... Kiedykolwiek? Dobrze. Na osiemnastą, tak? Wiem, wiem. Jestem aniołem, nie musisz mi tego mówić, bo z wrażenia rozłożę skrzydełka i jeszcze postrącam nimi kubki z sąsiednich stolików. W kawiarni. No. Dobrze. Pa.
Rozłączyła się i westchnęła ciężko.
— Lipa. Koleżanka właśnie wybłagała, abym ją zastąpiła dziś na dyżurze. Muszę więc zmykać.
— Oj.
— No właśnie oj. Chodź. Podrzucę cię po to pudełko. I tak mam po drodze do szpitala.

— No i tak to było — zakończył swoją opowieść Oldrich.
Pociągnął łyk piwa z butelki i zamknął oczy, pozwalając ciszy trwać. A autor, drogi czytelniku, nie byłby sobą, jakby mu w tej kontemplacji niczego nie przeszkodził. Zamyślony Oldrich jest wielce niepokojącym widokiem.
— Sam żeś jest sobie winien — odezwałem się. — Trzeba było tak kombinować, jak koń pod górkę?
— No...
— Zaraz cię walnę! Jeszcze jedno „no”, a odwiedzisz Marketę na tym dyżurze w roli pacjenta! Jak ja cię potem cytować będę, to mi się wydawca przypierniczy do powtórzeń! — zaprotestowałem, nie wiedząc jeszcze, że faktycznie spróbuję te naszą przygodę opisać.
Oldrich chciał coś powiedzieć, ale ugryzł się w język i zrobił jedynie karpika, co pozwala mi sądzić, iż było to jedynie kolejne „no”. To taki „no-man”. Chwilami nie wiem, jak mu się udało studia skończyć. Nasz magister inżynier Oldrich Jasenský chyba zaliczał głównie pisemnie.
— Ale prezent już masz, to się ciesz. Pozostało ci jedynie odbębnić family meeting.
— Ty też jesteś zaproszony — przypomniał mi, szuja jedna.
— Na szczęście mnie tam nie znają od lat dziecięcych, toteż nie będę musiał za siebie oczami świecić.
— Jaka szkoda, takie historie nie zostaną opowiedziane. Niepowetowana strata — odgryzł się.
— Tak. Nie utwierdzą się twoje ciotki i wujki w przekonaniu, że ani chybi cię w szpitalu podmienili — sparowałem i nim wbił się we mnie sztylet oldrichowej riposty, oddaliłem się do kuchni po piwo dla siebie.
Butelki chłodziły się na zaokiennym parapecie ku ogólnemu wzburzeniu naszych sąsiadek w wieku poprodukcyjnym i naszej wielkiej radości. W przelocie porwałem jeszcze z lodówki kilka plasterków sera i parówki — trzeba było je w końcu zjeść, bo lada dzień zaczęłyby chyba zakładać związek zawodowy.
Urodziny mamy Oldricha były imprezą rodzinną w pełnym tego zwrotu znaczeniu. Gargantuiczny spęd co najmniej jednej trzeciej części ich żyjącego drzewa genologicznego. Z racji, że poza tą coroczną familiadą poszczególne elementy stosunków często ze sobą nie utrzymywały, to przy stole poza polityką, chorobami i pogodą pojawiał się temat wspominek i jakoś tym najmłodszym obrywało się najbardziej. Marketa, jako najbardziej medycznie oświecona część naszego trio, próbowała nam kiedyś wyjaśnić, jak to się dzieje, że starsi ludzie lepiej pamiętają co robili trzydzieści lat temu niż co mieli wczoraj na śniadanie, ale okazaliśmy nad podziw odporni na wiedzę. Faktem pozostawało, że Oldrich, pomimo swoich niemal trzydziestu lat, wciąż się w rozmowach o najmłodszych pojawiał. Zawsze był kreatywny, więc nic dziwnego, że się rodzinie w pamięci wyrył na długie lata. Zaś wasz uniżony sługa – autor – był w tym wszystkim swoistym bonusem. Po prostu mama Oldricha bardzo mnie lubiła.
— No na pewno mnie podmienili! — żachnął się, gdy wróciłem do salonu. — Bo ja się tam do niektórych z nich nawet przyznawać nie chcę!
Roześmiałem się i po raz enty od początku mojej znajomości z Oldrichem ucieszyłem się w duchu, że znaczna część mojej rodziny mieszka daleko od Pragi w pięknych słowackich górach. W dodatku, nie praktykuje takich wielkich spędów, chyba że na większe święta. No i jakoś mniej się rozmnażaliśmy niż Jasenskýcy i spółka. Poza tym moja rodzina jest dziwna. Czasami mam wrażenie, że Oldrich pasowałby do niej lepiej niż ja. Może faktycznie nas podmienili? Kto wie, co ci Czesi robili za Czechosłowacji?

(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.03.2012 16:57 przez Marša.)

(Ten post był ostatnio modyfikowany: 03.02.2012 21:35 przez Kanterial.)

Slajd 2
Gdzie kuzynka Iva ma wielkie wejście, Oldrich się dusi, a Pavel robi dobrą minę do złej gry.

Mama Oldricha po raz kolejny udowodniła, że rok temu jeszcze nie osiągnęła szczytu swoich kucharskich umiejętności i stół ponownie uginał się pod ciężarem dóbr wszelakich, na widok których takiemu kawalerowi jak ja żołądek wywracał się do góry nogami i błagał, aby pozwolono mu tu zostać na wieki. A stół był wielki, bo wokół niego musiało się zmieścić ponad trzydzieści osób. Na sam widok tych wszystkich krzeseł — jeszcze pustych — Oldrich jęknął. Chciał chyba coś powiedzieć, ale został zagoniony do odśnieżenia podjazdu i tyle go widziałem.
Mieliśmy wątpliwy przywilej bycia pierwszymi gośćmi. W teorii poproszono nas, abyśmy przyjechali wcześniej i pomogli w rozstawianiu całego tego kramu, w praktyce mama Oldricha zrobiła wszystko sama, ale tak było zawsze. Kiedyś miałem wyrzuty sumienia w takich sytuacjach, ale zdążyłem się już wyleczyć z tej przypadłości. Uśmiechnąłem się zatem szeroko i dałem zaprowadzić do kuchni, usadzić na zydelku, pamiętającym Czechosłowację, i z wdzięcznością przyjąłem kubek herbaty z konfiturą.
Pandemonium zaczęło się godzinę później.
Nie wiem jak to się stało, Oldrich też nie wie, jednak uważa, że maczały w tym palce ciemne moce albo kosmici, ale wylądowaliśmy pomiędzy ciocią Anežką a ciotunią Nastią. Obie panie swoją wiosnę życia miały już za sobą, przy czym jedna piastowała zaszczytny fotel kury domowej, a druga była nauczycielką. Panie te powinny były usiąść obok siebie, fakt że tego nie zrobiły pozwalał sądzić, że prowadziły właśnie wojnę, a my mieliśmy zostać wcieleni do ich armii.
— Ratunku — jęknął tuż obok mnie Oldrich. — Za jakie grzechy?
— Za wszystkie, nawet te, o których nie wiemy — odpowiedziałem mu cicho i uśmiechnąłem się do jednej z cioteczek. Tej, która właśnie wykładała mi, dlaczego kobiecie studia nie są potrzebne, bo jej miejsce jest w domu, a to ja — mężczyzna — mam zarabiać, bo do tego mnie Bóg stworzył. Cioteczka była bardzo religijna, czym wyróżniała się na tle raczej typowej czeskiej — ateistycznej — rodziny. Złośliwi uważali, że miała w żyłach polską krew. Wcześniej niuchali też słowacką, ale jak im wyjawiono, że mają przy stole stuprocentowego Słowaka, to się przerzucili na północnych sąsiadów i tak już zostało.
— Taki jest porządek rzeczy i tyle — zakończyła twardo i szybko przeniosła wzrok na Oldricha. — A ty znalazłeś w końcu narzeczoną? — zapytała ostro. — Taki duży chłopiec, a ciągle bez obrączki, toż to nie do pomyślenia!
Oldrich zrobił przerażoną minę i przez ułamek sekundy wyglądał, jakby miał zamiar uciec od stołu. Zebrał się jednak w sobie i korzystając z doświadczeń nabytych przez lata, odparł jedynie bardzo cicho.
— Nie, ciociu.
Ja zaś w myślach dodałem, że nawet nie szukał, bo i po co mu dziewczyna? Oldrich miał w tej materii zgoła inne zapatrywania, ale o tym ciotki, wujkowie i cała reszta wiedzieć nie musieli. Mama Oldricha co prawda twierdziła, że i tak się kiedyś dowiedzą, co jego ojciec ucinał stwierdzeniem, że może nim to nastąpi, kilka najbardziej awanturniczych elementów przeniesie się do lepszego świata i oszczędzi im wojny rodzinnej. Ciocia Anežka była jednym z tych elementów, a w dodatku bardzo kurczowo trzymała się życia.
— Ile ty masz zamiar jeszcze czekać? Iva już od kilku miesięcy spotyka się z pewnym kawalerem, a jest przecież dużo młodsza od ciebie!
— Iva jest pies na facetów — mruknął przez zaciśnięte zęby Oldrich tak, że nawet ja go ledwo usłyszałem. — Co w przypadku Ivy niczego nie oznacza, ciociu — dodał głośniej. — Ona cięgle z kimś chodzi, dziwne tylko, że prawie nigdy nikomu nie jest dane ich poznać.
— Dzisiaj! Dzisiaj Iva ma z nim przyjść. Dlatego ich jeszcze nie ma! — Z drugiej strony stołu wtrącił się nieznany mi wujek. — On ponoć długo pracuje! — Usilnie przekrzykiwał ogólną wrzawę.
Spojrzeliśmy po sobie z Oldrichem, nie kryjąc zaskoczenia.
— Michal, powiedz mi, że mi się, kurna, przesłyszało. — Błagalny głos Oldricha zabrzmiał tuż obok mojego ucha.
— Jeśli tak, to mnie też — szepnąłem.
Chichot narastał mi w gardle, a mój kolega zagryzł wargę, aby się nieco opanować. Żaden z nas już nie słuchał cioci Anežki, wujka czy kogokolwiek innego. W ułamku sekundy przedostaliśmy się do kuchni i do papierosów mamy Oldricha.
— To musi być jakiś żart — stwierdziłem z całą dostępną mi stanowczością po dłuższej chwili nabożnego trucia się nikotyną. — Iva nigdy nie miała faceta dłużej niż dwa tygodnie, a teraz ma go mieć od kilku miesięcy?! Unglaublich!
— Jeśli istnieje na tym kontynencie gościu, który jest w stanie ją znieść, to ja już we wszystko uwierzę!
— A może on nie jest ze Starego Świata? — rzuciłem kamyczek pomysłu, a za nim pomknęła lawina oldrichowej wyobraźni.
— Ty! Ty, jak ona przyprowadzi jakiegoś skośnookiego czy czarnego, to przecież pół rodziny wykituje na miejscu! Mnie to tam rybka. Jak dla mnie on może być nawet zielony w różowe groszki, ale dla takiej babci Eliški, to już inna bajka! Ona nie uzna nikogo jak Czecha. Musi być Czech i to certyfikowany. Taki bez Słowaka czy Austriaka w drzewie genologicznym do pięciu pokoleń wstecz! Nie wspominając o Niemcu czy Polaku!
Wyobraziłem sobie Ivę z tą jej burzą rudych włosów, w obowiązkowo zielonej sukience, garsonce czy innym takim wdzianku, w którym i tak nieodmiennie kojarzyła mi się z kuzynem leprikona, wchodzącą do tego domu pod rękę z mężczyzną wzrostu do metra siedemdziesięciu — bo wyższego nigdy nie upolowała — oraz cerze zielonej w różowe kropki... i zadławiłem się dymem.
— Przy tym moje preferencje seksualne to pikuś!
— Zluzuj, Oldrich. Zieloni w różowe kropki nie chodzą po Ziemi. — Spróbowałem go nieco przyhamować. — A przynajmniej nie widziano ich w Czechach. Znaczy może i widziano, ale przez osoby, które wypaliły więcej, niż się zaleca.
— No ale, ej! Jak on nie stąd, to przecież sobie tu nie pogada. Przy stole angielski zna może pięć osób, a tak to czeski, rosyjski lub austriacki. No, pomijam Honzę i jego węgierski.
Przewróciłem oczami i nie dodałem, że ja znam jeszcze słowacki, bo jestem Słowakiem, a to jednak jest pewna różnica w stosunku do czeskiego. Uznałem, że zostałem wrzucony do anglojęzycznego worka i moje pozostałe osiągnięcia lingwistyczne przestały się liczyć.
— Ale, jeny! Iva i facet! Serio w kompleksy wpadnę!
Zatoczył się teatralnie i z gracją wieloryba opadł na taboret akurat w chwili, gdy do kuchni weszła jego mama.
— Jak dla mnie możesz mieć nawet kompleks Edypa czy kogokolwiek innego, a tymczasem ściągnij mi z górnej półki te stare szklanki. Alkohol stanął na stole, więc niech używają tych. Jak wytłuką, to szkoda nie będzie.
— Mamo, a ty wiedziałaś o tym? — Oldrich za nic nie chciał porzucić tematu.
— Coś mi tam jej matka wspominała.
Przyglądałem się im, jak ostrożnie podają sobie szklanki, które swoje najlepsze lata przeżywały wtedy, gdy tu jeszcze była Czechosłowacja, a ja łapałem pasikoniki w Tatrach.
— I nic mi nie powiedziałaś?!
— Nie zorientowałam się, że to ciągle ten sam — odparła niewzruszona.
— To źle coś słuchałaś, kochana. Bo mnie to Uršula podkreślała pod dziesięć razy.
W drzwiach pojawiła się kolejna ciocia, dla odmiany z tych, z którymi można było pójść na piwo i dobrze się bawić pomimo niemal dwudziestoletniej różnicy wieku. Z lekkim trudem ominęła dwójkę Jasenských i stanęła koło mnie.
— Może dlatego, że do ciebie dzwoni raz na tydzień, a ja ją widuję co najmniej raz na dwa dni? Liczyła na to, że sama się zorientuję — obroniła się jubilatka bardziej zainteresowana starymi szklankami.
— Upsss — syknął z rozbawieniem Oldrich.
— Więcej się was tu nie zmieściło?
Ciotka zerknęła w stronę drzwi i uśmiechnęła się, Oldrich spojrzał na nas z wysokości taboretu i aż gwizdnął, a jego ojciec jedynie pokręcił głową z jakimś takim zrezygnowaniem.
— Testujemy teorię, że każda impreza grawitacyjnie opada w stronę kuchni — wyjaśniłem.
— Boże uchowaj! — jęknął. — Salonowi to jeszcze udaje się taki najazd przetrwać, ale kuchnię remontowałbym chyba przez miesiąc!
Parsknęliśmy śmiechem, co jedynie ściągnęło do kuchni kolejne zaciekawione osoby i może urodziny dalej grawitowałby w tę stronę, gdyby nie przerwał im dzwonek do drzwi.
— Iva! — zapiał Oldrich i omal nie spikował z taboretu.
Jego mama w pośpiechu odstawiła na tacę trzymaną szklankę i dosłownie pognała otworzyć. Ja jedynie nieśmiało wychynąłem do przedpokoju w duchu zastanawiając się czy zobaczę faceta o zielonej skórze w różowe groszki, czy azjatę?
Poczułem się wyraźnie rozczarowany, gdy zobaczyłem mężczyznę chyba wyższego ode mnie i w ogóle lepiej niż ja zbudowanego, w dodatku o raczej lokalnym typie urody. Sądząc po cichym westchnięciu za moimi plecami, nie tylko ja byłem zawiedziony. Iva natomiast promieniała niczym garniec złota na końcu tęczy.
— Przystojny jest — usłyszałem za sobą Oldricha.
— W twoim guście, nie?
— Cichaj — syknął.
Luby Ivy nazywał się Pavel Jedlišek i ponoć był wykładowcą. Na tę wiadomość na kliku twarzach odbiło się zaciekawienie, a sam Jedlišek coś tam próbował powiedzieć, ale Iva odezwała się niemal w tej samej chwili i finalnie nic a nic nie zrozumiałem. Oldrich usłyszał za to coś o budowie mostu, ale nie miało to zgoła sensu, a dociekać za bardzo nie było jak, bo cały stół zainteresował się Ivą i zakochanej parze nie dano nawet spokojnie zjeść.
— Widzisz, Oli — ciocia Anežka przypomniała sobie o nas, gdy zaschło jej w gardle na tyle, że nie mogła już przekrzyczeć ogólnego jazgotu. — Za mundurem panny sznurem, a ty nawet do wojska nie poszedłeś. Prawdziwy mężczyzna musi mieć mundur!
— Ciociu — jęknął i spojrzał na mnie pytająco.
Od kilku minut zajmowaliśmy się własnymi talerzami i burzliwa dyskusja przy stole zupełnie przestała nas interesować. Zatem skąd się to wojsko urodziło ciotce, tego nie wiedzieliśmy, a nie wypadało pytać.
— Mój świętej pamięci mąż był w wojsku. To nadaje charakteru.
— Ciociu, to już nie te czasy.
Z rozbawieniem obserwowałem to starcie pokoleń i wzrok Oldricha uciekający w stronę Jedliška. Znałem go już dostatecznie długo, aby móc rozpoznać, kto jest, a kto nie jest w jego typie. Czasami nawet zanim on sam się zorientował.
Przepadłeś, Oldrich — pomyślałem. — Plum! Jak kamień w wodę i to nawet nie w Wełtawę, a co najmniej w Dunaj.
W ogólnej wrzawie nawet moje własne myśli były dla mnie niewyraźne. Potop słów wokół mnie przeistaczał się w niezrozumiały szum, ilekroć pozwoliłem sobie na chwilę nieuwagi. Ponoć umiejętność radzenia sobie z tym nabywa się z wiekiem — tę teorię Marketa też nam wyłuskiwała, ale nie popierała jej autorytetem medycznym, a doświadczeniami z własną rodziną.
Po pierwszej salwie pytań siła ostrzału kierowanego w stronę Ivy i Pavla jakby nieco osłabła na rzecz analizy udzielonych odpowiedzi. Gdzieś po prawej bujnie kwitła dyskusja o obowiązkowej służbie wojskowej. Obok o niezalegalizowanych związkach. Ktoś coś mówił o podziale Czechosłowacji — pojęcia nie miałem skąd się to nagle wzięło ani o co dokładnie chodziło. Próbowałem się wsłuchać i być może dać upust mojemu słowackiemu patriotyzmowi, ale gubiłem co trzecie słowo. A gdy już coś zaczęło mi świtać, Oldrich brutalnie wyciągnął mnie na balkon.
— Chcesz mnie na zapalenie płuc wysłać do lepszego świata? — mruknąłem, gdy zimowe powietrze radośnie doskoczyło mi do gardła.
— Jak coś, to na raka — odparł i dał mi paczkę papierosów wraz z zatkniętą weń zapalniczką.
— Kochany jesteś, wiesz? — domruczałem. — A może raczej: zakochany.
— Udław się, Michalku — przysłodził mi. — Chyba, że jesteś zazdrosny.
Spojrzał na mnie przez ramię.
— Sobie nie schlebiaj, Oli — prychnąłem.
Oldrich otworzył usta, ale finalnie się nie odezwał. Zrobił jedynie karpika i w odruchu obronno–maskującym zaciągnął się dymem. Zaciekawiony podążyłem za jego wzrokiem i trafiłem na Jedliška, stojącego w progu balkonu. No, mówiłem, że przepadł. Nigdy nie podzielałem jego zainteresowań seksualnych, ale mi one nie przeszkadzały. Jeden samiec w wyścigu o kobiece serce mniej, no żyć nie umierać. Przynajmniej dopóki taki nie próbował się do mnie dostawiać. Z Oldrichem tę sprawę wyjaśniliśmy sobie już lata temu.
— Papierosa? — zapytałem, bo Oldricha zatkało na dłuższą chwilę, a głupio było tak się na siebie gapić i gapić.
— Z chęcią.
Rzuciłem mu paczkę, a on złapał ją pomimo półmroku i noszonych okularów. W sumie, gdyby jej nie złapał, to rozczarowałby mnie po raz kolejny.
— Nie dla mnie takie spędy — powiedział po pierwszych dwóch zaciągnięciach, czyli średnio wtedy, gdy z głowy ulatuje człowiekowi poszum rozmów z salonu; a przynajmniej tak jest w moim przypadku. — Za dużo.
— Się przyzwyczajaj, tu tak zawsze — spróbowałem powiedzieć to jak najbardziej złowieszczym tonem, ale szczękanie zębami zepsuło mi efekt.
— Co? A. Chyba nawet nie spróbuję.
Rozejrzał się jakby kogoś szukał.
— To jedna wielka szopka — szepnął.
— Każdy taki spęd to raczej cyrk. — Za moimi plecami Oldrich najwyraźniej odzyskał mowę.
— Cyrk. W sumie może i cyrk. Ale ja tu, to szopka, tylko o tym to sza, jeśli można prosić.
Uniosłem pytająco brew, chociaż mogło to pozostać niezauważone.
— Ja i Iva jesteśmy tylko znajomymi, a to teraz, to skutek zakładu — wyjaśnił Jedlišek i odetchnął, jakby mu ktoś kamień z serca zdjął.
Oldrich zakrztusił się dymem. Z przyjacielską troską poklepałem go po plecach, ale ani na chwilę nie spuściłem z nieznajomego wzroku.
— Chcesz mi powiedzieć, że nie jesteś jej chłopakiem? — zapytałem również szeptem.
Skrzywił się i przewrócił oczami, a ja poczułem kojące ciepło rozlewające się po moim umyśle.
— Dzięki Bogu! — westchnąłem teatralnie. — Świat jednak nie fiknął kozła i nie stanął na głowie.
Jedlišek wyraźnie nie rozumiał, o co mi chodzi, a Oldrich od kaszlu przeszedł do chichotu.
— Iva nie miała jednego chłopaka dłużej, jak przez dwa tygodnie — wyjaśniłem. — Tu zaś poszła wieść, że jesteście razem od dwóch miesięcy, wiec razem z Oldrichem poczuliśmy, jak nasz światopogląd wykonuje klasyczną lotniczą beczkę, do tego nieudolnie.
Jedlišek zamyślił się w sposób dość widoczny. Na chwilę spojrzał w stronę drzwi prowadzących do salonu. Oddałbym pół pensji, aby wiedzieć, co wtedy pomyślał. Trzeba mi się jednak było obejść smakiem i zadowolić wnioskami.
— Się wam nie dziwię.
Nad balkonem zawisła wymowna cisza, którą miałem ochotę jakoś skomentować, ale femme fatale weszła mi w pomysł.
— Tu jesteś, kochanie.
Iva wtańcowała pomiędzy nas i uwiesiła się na ramieniu Pavla. Nawet spróbował się uśmiechnąć, ale gdzieś w połowie zorientował się, że to w sumie nie ma sensu i zastygł z raczej dziwnym grymasem na twarzy. Kilka sekund zajęło kobiecie zorientowanie się w sytuacji, po czym spiorunowała mnie i Oldricha wzrokiem, który niemalże roztrzaskał nasze tarcze świętej niewinności.
— Jeśli komuś powiecie, to pożałujecie — syknęła i wyszła.
Cisza aż dźwięczała nam w uszach.
— Się jej zrymowało — wydusił w końcu Oldrich i zaczęliśmy się wręcz histerycznie śmiać.
Wszyscy.

(Ten post był ostatnio modyfikowany: 24.04.2012 09:48 przez Marša.)

(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.03.2012 17:09 przez Sylar.)

(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.03.2012 17:32 przez Gabriela.)

(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.03.2012 17:26 przez Sylar.)