Mogę Wam w Waszych opowieściach (i nie tylko ja) wytykać do znudzenia błędy w zapisie dialogów, ale co z wytykania, jeśli ono samo wcale nie wytłumaczy, dlaczego właśnie tak, a nie inaczej. Toteż mam nadzieję, że poniższa wypowiedź kilka rzeczy szanownemu towarzystwu uzmysłowi.

1. Akapity daje się zawsze. I nie wolno przesadzić z ich wielkością. Tutaj, mości towarzysze broni, jest to możliwe z użyciem "[ p ]" (bez spacji) na początku wersu.

2. Do zapisu dialogów używamy myślników, nie (!) dywizów, które to z kolei są wykorzystywane do łączenia wyrazów typu biało-czarny. Demonstracja:
pauza: —
półpauza: –
dywiz: -
PS Tak już ten świat jest skonstruowany, że myślnik jest posadą, którą autor oddaje albo pauzie, albo półpauzie, nie raz jednej, raz drugiej i nie żadnemu innemu znakowi.

3. Po myślniku występuje spacja (sic!).
— Marek?
— Co?

4. Przed też. Należy zwrócić uwagę, że w obydwu przypadkach wypowiedzi hm... Ewy następny wyraz nie jest zapisany wielką literą (znaki interpunkcyjne typu: ?, !, ... nie zastępują kropki w tym przypadku). Zasada ta jest związana z rodzajem słowa występującego po myślniku.
— Marek? — zapytała powoli, podnosząc głowę.
— Co?
— Chciałabym ci coś powiedzieć... — wyszeptała.

5. A teraz o tych wcześniej wspomnianych słowach. Jeśli opisuje czynność związaną z mówieniem (powiedział, krzyknął, mruknął, szepnął itd.) nie stawia się kropki, a słowo pisze się małą literą. Natomiast w innych przypadkach (odwracanie się, przesuwanie krzeseł i ta cała reszta) słowo pisane jest wielką literą, dialog zaś zakańczany kropką (w tym przypadku znaki interpunkcyjne: ?, !, ... na powrót pełnią swoje podstawowe funkcje).
— Marek? — zapytała powoli, podnosząc głowę.
— Co? — Odwrócił się w jej stronę.
— Chciałabym ci coś powiedzieć... — wyszeptała. — Tylko nie wiem, jak zacząć.

6. Istnieje też możliwość, że opis będzie udawał przecinek.
— Marek? — zapytała powoli, podnosząc głowę.
— Co? — Odwrócił się w jej stronę.
— Chciałabym ci coś powiedzieć... — wyszeptała. — Tylko nie wiem, jak zacząć.
— Od początku.
— Wydaje mi się — zaczęła Ewa — że rozdwajają mi się końcówki włosów.


I to by było chyba na tyle. Jakkolwiek poprawny zapis dialogów to, oczywiście, nie wszystko.

Tak, tak, rozumiem, ale sprawa już nie dotyczy poprawności zapisu dialogów samego w sobie. Ale chyba mogę odpowiedzieć na to pytanie, bo jakimś dziwnym trafem nie dodałam w temacie "zapisu". ^^
Po pierwsze, poszerzasz swoją znajomość ze słowami "mówiącymi" i innymi — jest ich naprawdę dużo, a większość autorów ogranicza się do podstawowych, co jest strasznie monotonne. Po drugie, wyposażasz jednego z rozmówców (góra dwóch, ale w żadnym wypadku wszystkich!), w jakieś specyficzne językowe naleciałości lub przyzwyczajenia słowne — to pozwoli czytelnikowi identyfikować tę postać, a Ciebie zwolni z obowiązku wymieniania jej imienia (ale, znów, nie całkowicie, bo umiar znać należy w każdej sytuacji). Po trzecie, rozbudowujesz opisy czynności towarzyszących uczestnikom dyskusji (same powiedzenia, mruknięcia, gdaknięcia i warknięcia ciągnące się stronami są chyba najbardziej irytującą mnie rzeczą podczas czytania). Po czwarte, w zasadzie to są jedynie podstawowe, wcale nie takie odkrywcze, wskazówki. Resztę opracowuje sam autor i jego styl. Liczy się Pomysł na rozwiązanie problemu, a tego ja już podać Ci nie mogę, bo nie jestem typem matki wyrodnej.

Wkleję to co na tym forum już po raz enty, a czym na innym forum ze skutkiem pozytywnym uczyłam dzieci pisania dialogów:

A więc mamy takie przypadki [przykłady na Paczka <klik> mojego autorstwa]:

1. ~ bohaterka coś powiedziała, odrzekła, parsknęła, wymamrotała czy wyszeptała - to wszystko piszemy z małej litery, a przed myślnikiem nie ma wtedy kropki
A)– I? Co było dalej? Co było w tej paczce? – dopytywała się rudowłosa dziewczyna.
B)– Chcesz, aby się wam bezpiecznie kopało, to siedź cicho – odparła Merry.

2. ~ bohater coś zrobił: podniósł dłoń, przeszedł po korytarzu, usiadł, otarł łzę - wtedy piszemy to z wielkiej litery, a przed myślnikiem wstawiamy kropkę.
A) – Nie wiem, była sobie paczka i już. – Downey otarł pot z czoła i pokiwał głową.
B) – Więc ja to zrobię. – Wyrwała mu z rąk pudełko i zanim ktokolwiek zdążył ją powstrzymać, zajrzała do środka.

3. ~ wtrącenie do zdania (kiedy wyrazy przed i po wtrąceniu łączą się w jedno spójne zdanie) - wtedy nigdzie nie ma kropki, a co byś tak nie napisał, będzie z małej litery
A) – Ile razy mam ci powtarzać - parsknął oburzony – że wykopaliska archeologiczne to nie kopanie?!
B) – A więc opowiedz mi ją raz jeszcze - upiła łyk z manierki – bo nie czuję się ani trochę podniecona.

4. ~Kiedy po opisie zachowania ciągniesz wypowiedź, na końcu części narracyjnej ma być kropka, a nowa wypowiedź ma zaczynać się z wielkiej litery.
A) – Wojna nie skończy się nigdy. – Mężczyzna popatrzył prosto w nienaturalnie jasne oczy przybysza. – Tak mawiają mędrcy.
B) – Ależ do kresu nie można dotrzeć, głupcze – zaśmiał się Rafuza. – Tak samo, jak nie można dojść do wschodu czy południa.

Mam nadzieję, że pomogłam.

Podobno to nie jest trudne, ale jednak...
Kiedy stosujemy imiesłów, który jest notą odautorską, bezpośrednio odnoszącą się do tekstu dialogu, jak w tym przypadku:

- Uciekaj - krzycząc, zasłonił ją swoim ciałem.

Stosujemy wielką czy małą literę?

Notatka od Sylar, 28.05.2011 13:04: Nie wiem, czemu watek był zamknięty. Otwieram i podłączam.

(19.06.2010 18:23)Amon napisał(a):  5. A teraz o tych wcześniej wspomnianych słowach. Jeśli opisuje czynność związaną z mówieniem (powiedział, krzyknął, mruknął, szepnął itd.) nie stawia się kropki, a słowo pisze się małą literą.

Czytałem.
Wolałem jednak upewnić się - istotą notki odautorskiej jest, w tym wypadku, działanie bohatera, a nie czynność związana z wypowiadanym słowem. Gdyby wyglądało to w ten sposób:
"-Uciekaj. - Zasłonił ją swoim ciałem."
oczywiste byłoby zastosowanie kropki, sens nie ulega zmianie, krzyk jest, poniekąd, w domyśle. Stąd pochodziła wątpliwość.
Dziękuje.

Hmm... Soba się zastanawia, czy nie wielka, jako że fakt - główną istota jest zasłonięcie, nie krzyk. Dlatego nie lubi takich sytuacji.

Może już to było, ale jako osoba krótkowzroczna wolę się upewnić.
Czy wtrącenia autora typu :
,,-Pobiegł dalej w las - C/c-iemniejszego chyba w życiu nie widziałeś - ......
Wielką, czy małą, literą?

hę? Napisz może cały dialog bez ukośników tak, jak ma brzmieć od początku do końca, bo kompletnie tego nie rozumie.

,,- Gdzie jest Grzegorz? Miał być tutaj, czekać na resztę ekipy."
,, - Był i czekał. Spóźniłeś się to masz. "
,, - Tak się zwracasz do dowódcy?! Chyba za dużo alkoholu wypiłeś. Mniejsza o to, gdzie on jest?"
,, -Pobiegł dalej w las - ciemniejszego chyba w życiu nie widziałeś - tak, jak było ustalone."

To jest cała sprawa... Chcąc przekazać czytelnikowi, bez opisu, jakie coś jest w danym momencie (w tym wypadku las).